“ต่อไปนี้เจ้าจงยิ้มให้ข้าเพียงผู้เดียว ห้ามยิ้มให้สตรีอื่นอีก เข้าใจหรือไม่?”
“เพราะเหตุใด?” ไป๋เฉินถามโดยไม่รู้ตัว ถึงแม้เขาจะไม่คิดว่าตนจะยิ้มให้สตรีอื่น แต่เขาก็ยังอยากรู้ว่าทำไม
“เพราะว่าเจ้ายิ้มแล้วงดงามเกินไป ข้ากลัวว่าเจ้าจะถูกสตรีอื่นหมายปอง แล้วมาแย่งเจ้าไปจากข้า”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนประคองใบหน้าของไป๋เฉินไว้ พลางกล่าวอย่างจริงจัง
ไป๋เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นรอยยิ้มในดวงตาก็ยิ่งชัดเจนขึ้น “นายหญิงโปรดวางใจ ข้าจะเป็นเพียงสามีสัตว์ของท่านผู้เดียว จงรักภักดีต่อท่านอย่างแน่นอน จะไม่ยิ้มให้สตรีอื่นเป็นอันขาด”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้าด้วยความพอใจ “จริงด้วย อาเฉินช่างว่านอนสอนง่ายที่สุด!”
พลางกล่าวไป ก็ไม่ลืมที่จะประทับจุมพิตเป็นรางวัลลงบนแก้มของไป๋เฉิน
“ข้าต้องรีบทำเพิ่มอีกหลายๆ อัน ถึงเวลาแล้วจะได้แจกจ่ายให้คนละอัน......”
ไป๋เฉินเอามือลูบแก้มที่ถูกเจียงเนี่ยนเนี่ยนจุมพิตอย่างเคลิ้มใจ ริมฝีปากของนายหญิงช่างนุ่มนวลนัก มองดูริมฝีปากของนางที่ขยับพูดไปมา เขาไม่ได้ยินว่านางพูดอะไรอีกแล้ว มีเสียงหนึ่งในใจที่ร้องตะโกนไม่หยุด เรียกให้เขาโน้มตัวลงไปจุมพิต
“อาเฉิน เจ้าเป็นอะไรไป?”
เห็นไป๋เฉินจ้องมองตนเองตลอดเวลา เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็อดถามไม่ได้
วินาทีถัดมา ไป๋เฉินก็โน้มตัวเข้ามา ครอบครองริมฝีปากอันงดงามสดใสชุ่มฉ่ำของนาง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนตะลึงงัน กระพริบตาปริบๆ มองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ตรงหน้าเพียงชั่วกระผีก
ไป๋เฉินกลับจุมพิตนางก่อน!
แม้ไม่ใช่ครั้งแรก แต่ครั้งก่อนมันเร่งรีบเกินไป ไม่มีเวลาให้สัมผัสถึงความรู้สึกดีๆ บัดนี้นางมั่นใจได้ว่า ตนชอบไป๋เฉินจริงๆ มิเช่นนั้นหัวใจคงไม่เต้นเร็วถึงเพียงนี้ คิดได้ดังนั้น นางจึงยกมือขึ้นโอบรอบคอของไป๋เฉิน และทำให้จุมพิตนี้ลึกยิ่งขึ้น