มีไป๋เฉินอยู่เป็นเพื่อน เจียงเนี่ยนเนี่ยนหลับไปในไม่ช้า
พอตื่นขึ้นมาจึงได้รู้ว่าอิ๋นชวนไม่ได้กลับมาทั้งคืน เจียงเนี่ยนเนี่ยนเริ่มร้อนใจทันที
"ไป๋เฉิน พวกเราไปตามหากันหน่อยเถอะ!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนกังวลว่าเมื่อคืนนี้จะกระทบจิตใจอิ๋นชวนมากเกินไป ไอ้บ้านี่คิดอะไรง่ายๆ ถ้าเกิดวู่วามขึ้นมาล่ะก็...
"ได้!"
ไป๋เฉินรู้ดีว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนเป็นกังวลมาก จึงพยักหน้ารับ
แต่ทว่า ระหว่างที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนจะพาสามีสัตว์ออกไปตามหาอิ๋นชวน อิ๋นชวนก็แบกเหยื่อปรากฏตัวที่หน้าประตูพอดี
"พวกเจ้าจะออกไปข้างนอกหรือ?"
อิ๋นชวนแบกวัวร้องมอตัวหนึ่ง ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้ามึนงง สบตากับเจียงเนี่ยนเนี่ยนที่กำลังจะออกไปพอดี นึกถึงความโง่เขลาที่ตัวเองทำเมื่อคืน อิ๋นชวนจึงหลบสายตาเจียงเนี่ยนเนี่ยนอย่างเก้อเขิน
"เจ้าทั้งคืนไม่กลับมา ไปล่าสัตว์มาหรือ?" อวิ๋นเจวี๋ยถามด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
อิ๋นชวนพยักหน้า แล้ววางเหยื่อบนบ่าลง รีรออยู่ครู่ใหญ่ถึงจะก้าวขาเดินเข้ามาหาเจียงเนี่ยนเนี่ยน
"นายหญิง เมื่อคืนเป็นความผิดของข้า ข้าขอให้ท่านลงโทษข้าอย่างหนักเถิด!"
อิ๋นชวนคุกเข่าลงกับพื้นทันที แล้วชักกิ่งหนามออกมาจากด้านหลัง สองมือยกส่งให้เจียงเนี่ยนเนี่ยน
เจียงเนี่ยนเนี่ยนงงไปชั่วขณะ!
สมองของอิ๋นชวนจะมีปัญหาจริงๆ หรือเปล่านะ?
ไป๋เฉินเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนนิ่งเฉย อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก "อิ๋นชวน เจ้ารู้หรือไม่ว่า การหายไปทั้งคืนโดยไม่บอกกล่าวแบบนี้ ทำเอานายหญิงเป็นห่วงเอามากๆ"