ฟังคำกำชับของเจียงเนี่ยนเนี่ยน เยว่เฟิงอดยิ้มไม่ได้
"พ่อหัวเราะอะไร?" เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองเยว่เฟิงอย่างสงสัย
"เนี่ยนเนี่ยนของพ่อโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ!" เยว่เฟิงอดพึมพำด้วยความภูมิใจไม่ได้
เจียงเนี่ยนเนี่ยนได้ยินดังนั้นก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า "พ่อรู้ก็ดีแล้ว ต่อไปขอให้พ่อดูแลตัวเองให้ดีๆ เนี่ยนเนี่ยนมีสามีสัตว์คอยดูแลมากมาย ไม่จำเป็นต้องให้พ่อต้องเป็นห่วงอีก"
เยว่เฟิงพยักหน้าด้วยความปลื้มใจ
หลังจากเก็บของเสร็จ เยว่เฟิงก็จากไป
เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่ได้ถามว่าเยว่เฟิงจะไปทะลวงที่ไหน เพราะนางเชื่อว่า ด้วยของที่นางเตรียมให้และความห่วงใยที่มีต่อพ่อของนาง เขาจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน
เวลาผ่านไปสองวันแล้วตั้งแต่เยว่เฟิงจากไป
สองวันนี้เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ไม่ได้อยู่ว่าง นางคิดว่าตอนที่อยู่กับเผ่าหมาจิ้งจอกก็ได้บุกเบิกที่ดินทำไร่แล้ว กลับมาที่เมืองหมื่นสัตว์ก็ไม่ควรปล่อยให้ตกหล่น จึงให้หลานหลานช่วยเรียกคนสัตว์เพศผู้ที่บาดเจ็บจากการล่าไม่สามารถร่วมล่าได้มารวมตัวกัน บอกว่าจะเปิดพื้นที่เชิงเขาด้านหลังเมืองหมื่นสัตว์เป็นที่นาทำกิน
เจียงเนี่ยนเนี่ยนปรารถนาเช่นไร สามีสัตว์ของนางย่อมสนับสนุนสุดกำลัง
มองดูดินที่ขุดเสร็จแล้ว เจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดว่า จะแบ่งบางส่วนขังน้ำทำนา ในฤดูนี้ยังพอปลูกข้าวเจ้าได้อีกหนึ่งฤดู ที่เหลือเป็นที่แห้งก็ปลูกข้าวโพด ส่วนมันเทศค่อยปักทีหลัง