เมื่อเห็นว่าไม่อาจปิดบังได้อีก เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็จำต้องเล่าความเป็นมาทั้งหมดให้ฟัง
"แต่จัดการเรียบร้อยแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องกังวลหรอกนา!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
อาฉือและอวิ๋นเจวี๋ยมองรอยยิ้มของเจียงเนี่ยนเนี่ยนแล้วยิ่งรู้สึกผิดในใจหนักขึ้น แท้จริงแล้วเป็นเพราะพวกเขาไม่กลับมาตามเวลาที่ตกลงกันไว้ ทว่านายหญิงมิเพียงไม่ตำหนิ กลับปลอบใจพวกเขาอีก
"เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงล่าช้ามานักเล่า?" อิ๋นชวนยังคงรู้สึกโกรธ หากพวกเขาไม่ละเมิดเวลา นายหญิงก็คงไม่ต้องทนรับความอยุติธรรมเช่นนี้
"เพราะข้า..." อาฉือถอนหายใจ "อวิ๋นเจวี๋ยเดิมทีตั้งใจจะกลับตามเวลา แต่ว่าข้าบังเอิญเห็นสัตว์กลายพันธุ์หลายตัว คิดว่าจะจัดการเสียให้สิ้นซากก่อนจึงค่อยกลับ"
"เพียงแต่พวกเรามิได้คาดคิดว่าสัตว์กลายพันธุ์เหล่านั้นกลับเปิดสติขึ้นมา ทำให้เราล่าช้าไปถึงเพียงนี้!" เมื่อเห็นอาฉือรับเคราะห์ทั้งหมดไว้เอง อวิ๋นเจวี๋ยก็ไม่ยอมนิ่งเฉย รีบเอ่ยแก้ต่าง
"เช่นนั้นพวกเจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บที่ไหนใช่หรือไม่?" เจียงเนี่ยนเนี่ยนรีบถาม
พวกเขาดูสะอาดสะอ้านชัดเจนว่าหาที่ชำระกายมาแล้ว แต่หากทำให้ล่าช้าได้นานถึงเพียงนี้ คงต้องใช้ความพยายามไม่น้อยทีเดียว
"ไม่ ไม่ได้รับบาดเจ็บ เพียงแต่เสียเวลาไปบ้าง" อาฉือรีบโบกมือเอ่ย
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยังคงกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ
"นายหญิง ข้าผิดไปแล้ว ต่อไปนี้ข้าจะไม่กล้าเสี่ยงเช่นนี้อีก แม้มนต์เสน่ห์จะเย้ายวนเพียงใด ข้าก็ควรกลับมาอยู่เคียงข้างนายหญิงตามเวลาที่ตกลงกันไว้ อย่างน้อยสำหรับพวกเราพ่อพันธุ์แล้ว นายหญิงสำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใด"
คำหวานที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนรับมือไม่ทัน
"เอาล่ะ ดึกแล้ว รีบกลับกันเถอะ!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยพร้อมลูบท้อง "ข้าหิวแล้ว!"