พาสามีสัตว์ทั้งหลายนั่งลงได้ไม่นาน ตอนแรกเจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ยังไม่รู้สึกว่าอะไร แต่พอเวลาผ่านไปก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้อง
"ข้ารู้สึกผิดไปเองหรือเปล่า?" เจียงเนี่ยนเนี่ยนลดเสียงลงถามไป๋เฉินที่อยู่ข้างกาย "ข้าว่ารู้สึกว่ามีสายตามากมายจับจ้องมาทางพวกเรา?"
"มิใช่เจ้ารู้สึกผิด!" อิ๋นชวนเอ่ยขึ้นอย่างเกียจคร้าน "ก็เพราะบางคนวันนี้แต่งตัวฉูดฉาดเกินไป จึงดึงดูดสายตาพวกพ่อพันธุ์เหล่านั้น"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเบิกตากว้าง มองดูชุดของตน แล้วก็มองชุดของสตรีสัตว์คนอื่นๆ
เห็นได้ชัดว่าพวกนางโผล่เนื้อมากกว่าเธอเสียอีก!
"สตรีสัตว์เจียงเนี่ยนเนี่ยน!"
พ่อพันธุ์หนุ่มคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเจียงเนี่ยนเนี่ยน แล้ววางเนื้อสัตว์ในมือลง "นี่คือเนื้อสัตว์ที่นายเมืองสั่งให้เตรียมไว้เป็นพิเศษเพื่อท่าน"
"ขอบคุณเจ้า!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยิ้มสุภาพและกล่าวขอบคุณ
พ่อพันธุ์หนุ่มตะลึงมองจนตากลมโต นี่มันยังเป็นสตรีชั่วร้ายที่ฉาวโฉ่คนนั้นอยู่อีกหรือ?
"ไม่...ไม่เป็นไร"
พ่อพันธุ์หนุ่มลุกขึ้น แต่ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด กลับก้าวเท้าซ้ายไปชนเท้าขวา เกือบจะล้มลง ทำเอาเจียงเนี่ยนเนี่ยนตกใจ
"เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนถาม
"ไม่...ไม่เป็นไร..."
พ่อพันธุ์หนุ่มพูดแค่นั้นก็รีบร้อนจากไปอย่างวุ่นวาย
มองดูพ่อพันธุ์หนุ่มวิ่งหนีราวกับมีผีไล่หลัง เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ถึงกับงง
ร่างเดิมนี่ทำกรรมชั่วไว้มากเพียงใดกัน? ถึงทำให้พวกเขากลัวเพียงนี้
กำลังหงุดหงิดว่าจะเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ในใจผู้คนอย่างไร จู่ๆ ลั่วซินก็ปรากฏตัวขึ้น
ไม่เหมือนตอนที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนปรากฏตัว พอลั่วซินโผล่มา พ่อพันธุ์หนุ่มจำนวนมากก็แห่กันเข้าไปรายล้อม นางเป็นคนอารมณ์ดี ยิ้มรับมือกับทุกคนตลอดเวลา ท่าทางเช่นนั้น ทำเอาเจียงเนี่ยนเนี่ยนต้องชื่นชมในใจ