มั่วฉือส่ายหน้า ส่งสัญญาณให้หล่านเยว่ไม่ต้องพูดต่อ
หล่านเยว่หันกลับไป ก็เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนกับไป๋เฉินกำลังเดินเข้าประตูพอดี จึงรีบหุบปากทันที
"นายหญิง ไม่งั้นให้ข้าน้อยไปส่งยาให้อวิ๋นเจวี๋ยเองเถิด เจ้ากับไป๋เฉินไม่ได้หลับตาทั้งคืน กินอะไรเข้าไปก่อนแล้วไปพักผ่อนเถิด"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดอยู่ว่า แค่คอยดูอวิ๋นเจวี๋ยดื่มยา มั่วฉือไปก็ได้ จึงให้ไป๋เฉินส่งยาให้มั่วฉือ "ดี เช่นนั้นก็ฝากเจ้าด้วย"
อิ๋นชวนกับหล่านเยว่ยกเนื้อปิ้งกับมันเทศนึ่งขึ้นมา หลังจากอดหลับอดนอนทั้งคืน เจียงเนี่ยนเนี่ยนหิวจนท้องร้องโครกครากจริง ๆ รีบนั่งลงกินทันที
กินอิ่มแล้ว เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็หาวออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ไป๋เฉินยิ้ม แล้วอุ้มนางขึ้นทันที "นายหญิง ข้าน้อยพาเจ้าไปพักผ่อน"
ซบอยู่ในอ้อมแขนของไป๋เฉิน เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกปลอดภัยยิ่งนัก หลับตาลงอย่างสุขใจแล้วพยักหน้า "ดี!"
ไป๋เฉินส่งเจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับเข้าห้อง ห่มผ้าหนังสัตว์ให้เรียบร้อย แล้วจึงจากไป แต่เขาไม่ฟังคำของเจียงเนี่ยนเนี่ยนให้ไปพักผ่อน กลับไปที่ห้องของอวิ๋นเจวี๋ยแทน
สิ่งที่ไป๋เฉินไม่คาดคิดก็คือ มั่วฉือส่งยาเสร็จแล้วกลับยังไม่ไปไหน
เพียงแต่ไม่รู้ว่ามั่วฉือพูดอะไรกับอวิ๋นเจวี๋ย ตอนที่เขาเข้าไป บรรยากาศดูแปลก ๆ
"เป็นอะไรไป?"
ไป๋เฉินถาม
มั่วฉือส่ายหน้า "ข้าไปก่อนละ วันนี้ข้ากับอิ๋นชวนหล่านเยว่จะออกล่า เจ้าอยู่บ้านดูแลนายหญิงและ..." มั่วฉือพูดพลางมองไปที่อวิ๋นเจวี๋ยที่นอนอยู่บนเตียง "เขาเถิด!"