"ข้าพูดได้หรือไม่..."
เจียงเนี่ยนเนี่ยนลุกขึ้นยืน จัดกระโปรงหนังสัตว์ของตนเล็กน้อย
"พวกเจ้ามีความเห็นอย่างไรต่อข้ากันแน่?"
หญิงร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นอดกลั้นไม่ไหว พลางกลอกตา "เจียงเนี่ยนเนี่ยน หากบิดาสัตว์ของเจ้าไม่ใช่นายเมือง เจ้าคิดว่าเจ้าจะมีสามีสัตว์ที่เลอเลิศเช่นนี้ได้หรือ?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนทำท่าครุ่นคิดอย่างจริงจัง แล้วพยักหน้า "เจ้าพูดถูก!"
ทุกคนเบิกตากว้าง เจียงเนี่ยนเนี่ยนยอมรับอย่างนั้นหรือ?
"แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ?" เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยขึ้นอย่างมีเลศนัย "หากเจ้ามีเพศผู้เก้าดาวเป็นบิดาสัตว์ เจ้าก็จะมีสามีสัตว์ที่เลอเลิศถึงห้าคน... โอ้ ไม่สิ ถึงสิบคนก็ได้"
"เพียงแต่ช่างน่าเสียดาย..." เจียงเนี่ยนเนี่ยนส่ายหน้า "เจ้าไม่มีวาสนานั้น!"
หญิงฝ่ายตรงข้ามโกรธจนแทบคลั่ง พุ่งตรงเข้าหาเจียงเนี่ยนเนี่ยน "เจียงเนี่ยนเนี่ยน เจ้าหญิงผู้ไร้ยางอายเช่นนี้ กล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกัน?"
เมื่อหญิงเกิดความขัดแย้งกัน ชายสัตว์ต้องหลีกเลี่ยง มิฉะนั้น หากทำให้หญิงใดหญิงหนึ่งบาดเจ็บ จะถูกลงโทษอย่างหนัก
แม้จะลงมือไม่ได้ แต่ก็ยังมีวิธีอื่นที่จะขัดขวางได้
มั่วฉือใช้หางงูตวัดร่างสามีสัตว์ของหญิงอ้วนเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วโยนไปข้างหน้าหญิงอ้วน
หญิงอ้วนไม่คิดว่าจะมีตัวขวางทางกะทันหัน ไม่อาจหยุดยั้งได้ทัน จึงสะดุดสามีของตนเอง ล้มคว่ำหน้าฟาดดิน
"เจียงเนี่ยนเนี่ยน เจ้าปกครองสามีสัตว์ของตนอย่างไร?" หญิงอีกคนซึ่งผอมกว่าแต่ยังคงแข็งแรงก้าวออกมา ชี้นิ้วไปที่เจียงเนี่ยนเนี่ยน "คนสัตว์งูของเจ้ากลับทำให้อาซาได้รับบาดเจ็บ ตามกฎของเมืองหมื่นสัตว์ ต้องได้รับการลงโทษ"