ควรจะไม่มีใครไม่ชอบลูกหมาน้อยขนฟูๆ ใช่ไหม?
และยังเป็นลูกหมาน้อยที่รู้ใจคนอีกต่างหาก!
ถึงแม้มันจะเป็นหมาป่าหิมะ แต่แลบลิ้นทำหน้าน่ารักเอาใจแบบนี้ จะต่างอะไรกับลูกหมาน้อย?
เจียงเนี่ยนเนี่ยนนอนอยู่บนเตียงหิน มือหนึ่งลูบไล้ท้องของหมาป่าหิมะโดยไม่รู้ตัว โดยไม่รู้เลยว่าอิ๋นชวนแทบจะสุกแดงไปทั้งตัว
นายหญิงกำลังลูบท้องของเขาอยู่...
อิ๋นชวนไม่ขยับเขยื้อน พยายามอดกลั้นความใคร่ในกายอย่างยิ่ง พยายามทำท่าทางว่าง่ายเชื่อฟัง เพื่อเอาใจเจียงเนี่ยนเนี่ยน เขาเพิ่งจะรู้ว่านายหญิงชอบลูกหมาป่าหิมะมาก งั้นต่อไป หล่อนจะให้กำเนิดลูกหมาป่าหิมะให้เขาสักครอกไหม?
กลางคืน เจียงเนี่ยนเนี่ยนกอดหมาป่าหิมะหลับอย่างมีความสุข
แต่อิ๋นชวนกลับไม่สบายกาย ถูกกลิ่นหอมของสตรีสัตว์ห้อมล้อมทั้งตัว แต่อะไรก็ทำไม่ได้ ไม่เพียงเท่านั้น ต่อให้ขยับตัวเพียงนิด นายหญิงก็จะลูบเขาโดยไม่รู้ตัว ให้เขาทำตัวดีๆ อย่าขยับ ดังนั้นทั้งคืนเขาจึงรักษาท่าทางเดียวถูกนายหญิงกอดไว้ในอ้อมแขน
เช้าวันรุ่งขึ้น
เจียงเนี่ยนเนี่ยนสดชื่นแจ่มใส ทักทายไป๋เฉินและคนอื่นๆ
"เช้านะ!"
ทุกคนต่างหยุดมือสิ่งที่ทำอยู่ แล้วกล่าวคำทักทายกับเจียงเนี่ยนเนี่ยน
เมื่อสายตามองไปข้างหลัง ตกลงบนตัวอิ๋นชวน ทุกคนก็พากันตะลึง
"อิ๋นชวน เจ้าเป็นอะไรไป?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหันกลับมา เห็นตาของอิ๋นชวนคล้ายแพนด้า อดไม่ได้ที่จะก้มหน้าหัวเราะ
"เกี่ยวอะไรกับเจ้า?"