"ก็อร่อยดีนี่นา" เจียงเนี่ยนเนี่ยนทำปากขมุบขมิบยิ้มกล่าว
"เจ้าชอบก็แล้วไป" หลังหลันพูดเสร็จก็มองไปทางไป๋เฉิน "เจ้าวางใจได้ ข้าต้องมั่นใจว่าปลอดภัยแล้วถึงจะให้นางกิน"
ไป๋เฉินพยักหน้าด้วยสีหน้าขวยเขินเล็กน้อย
เขาย่อมรู้ดีว่าหลันไม่ทำร้ายเจียงเนี่ยนเนี่ยน แต่นิสัยที่ไม่ระวังตัวต่อผู้ใดของเจียงเนี่ยนเนี่ยนนั้น ทำให้เขากังวลใจไม่น้อย
หลันไม่ทำร้ายนางจริง แต่คนอื่นอาจไม่เป็นเช่นนั้น
หากมีคนเอาของไม่ดีมาให้นางกิน แล้วจะเป็นเช่นไร?
"นายหญิง ต่อจากนี้หากผู้อื่นที่ไม่ใช่พวกเราให้นายหญิงกินสิ่งใด ขออย่าได้เอาเข้าปากโดยไม่ระวังเช่นวันนี้อีก" ไป๋เฉินรู้สึกว่าจำเป็นต้องเตือนสติเจียงเนี่ยนเนี่ยน "หากเกิดเรื่อง..."
ฟังคำบ่นไม่หยุดของไป๋เฉินแล้ว เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกว่าไป๋เฉินดูเหมือนพ่อแม่ที่กำลังอบรมเด็กเล็กๆ กลัวลูกจะถูกคนร้ายหลอกไป จึงกำชับไม่ให้กินของที่คนแปลกหน้าให้
"อาเฉิน ข้าไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว บัดนี้ข้าก็เป็นแม่คนแล้ว เรื่องเหล่านี้ข้าเข้าใจดี"
ไป๋เฉินหยุดกึก รู้สึกตัวได้ว่าตนเองเริ่มกลายเป็นคนพูดมากไปตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ กลัวว่าตนเองจะตักเตือนมากเกินไป ทำให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกกับตนเองผิดไปหรือไม่
หากนางรู้สึกว่าตนเองเหมือนพ่อ มากกว่าสามีสัตว์...
คิดถึงตรงนี้ ไป๋เฉินก็สะท้านไปทั้งกาย ไม่ว่าเช่นไรเขาต้องพยายามหุบปากตนเองให้ได้ อย่าได้พูดมากอีกเป็นอันขาด