เจียงเนี่ยนเนี่ยนกับอวิ๋นเจวี๋ยหาที่สูงซึ่งคนพลุกพล่านน้อยเพื่อรอให้คลื่นน้ำขึ้นมา
ตอนแรก ทะเลสงบนิ่ง มีเพียงเกลียวคลื่นซัดเบา ๆ ค่อย ๆ คลื่นสูงขึ้นเรื่อย ๆ ส่งเสียงซ่า ๆ ต่อมาคลื่นยิ่งสูงขึ้น ทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ดังครืน ๆ อย่างมหึมา
คลื่นยักษ์ซัดเข้าหาโขดหินริมฝั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำกระเซ็นขึ้นฟ้าแล้วสาดลงมาอย่างแรง แผ่กระจายไปทั่วหาดทรายอย่างเกรียงไกร
นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนได้เห็นทัศนียภาพอันยิ่งใหญ่ตระการตาเช่นนี้ นางถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ
อวิ๋นเจวี๋ยเดิมทีก็เป็นห่วงว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนจะตกใจกลัวเมื่อได้เห็นฉากเช่นนี้เป็นครั้งแรก แต่ไม่คิดว่าสตรีสัตว์น้อยผู้นี้จะไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย ดวงตากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ซึ่งทำให้เขาอดรู้สึกประทับใจไม่ได้
จนกระทั่งคลื่นสงบลง เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงได้ลุกขึ้นอย่างยังไม่หายอยาก
“นายหญิง จะกลับแล้วหรือขอรับ?”
อวิ๋นเจวี๋ยลุกขึ้นตาม มองดูดวงจันทร์กลางทะเล ตอนนี้ก็ค่อนข้างดึกแล้ว บนชายหาดแทบไม่มีผู้คนเหลืออยู่
“ข้ายังอยากเดินเล่นบนหาดทรายอีกสักหน่อย”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดพลางกระโดดโลดเต้นลงจากโขดหินสู่หาดทราย แล้วก้มลงถอดเกือกฟางออก ถือไว้ในมือ เดินเท้าเปล่าบนหาดทราย
ทรายละเอียดและนุ่ม เดินไม่รู้สึกหนามแทงเลยแม้แต่น้อย
“นายหญิง ท่านดูนั่นสิ มีอะไรหรือไม่ขอรับ?”
อวิ๋นเจวี๋ยชี้ไปยังเงามืดที่อยู่ไกลออกไป
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยายามหรี่ตามองไปตามทิศทางที่อวิ๋นเจวี๋ยชี้ แต่เห็นเพียงความมืดมิดอันเวิ้งว้าง ไม่เห็นอะไรชัดเจน