ดังที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนคาดไว้ พอตกดึกอวิ๋นเจวี๋ยก็เริ่มเป็นไข้สูง
“อาเฉิน ไปตักน้ำมาให้หน่อย”
ไป๋เฉินรีบไปตักน้ำมา เจียงเนี่ยนเนี่ยนรีบนำหนังสัตว์ที่สะอาดไปแช่น้ำให้เปียก จากนั้นก็ช่วยอวิ๋นเจวี๋ยเช็ดตัวเพื่อลดไข้
ตลอดทั้งคืน เจียงเนี่ยนเนี่ยนจำไม่ได้ว่าเช็ดตัวให้เขาไปกี่ครั้ง จนกระทั่งอุณหภูมิร่างกายของอวิ๋นเจวี๋ยลดลงไม่สูงมากนัก นางจึงทนไม่ไหวและหลับไปในที่สุด
เมื่ออวิ๋นเจวี๋ยลืมตาขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นคือภาพของเจียงเนี่ยนเนี่ยนที่พิงอยู่ข้างเตียงของเขาหลับอยู่
สตรีตัวน้อยนั่งอยู่บนพื้น เอาศีรษะวางบนเตียงหินของเขา ดูแล้วอ่อนหวานเป็นพิเศษ
ขนตาของสตรีตัวน้อยยาวมากและหนาแน่น ผิวของนางก็ดีมาก ขาวผ่องไร้ที่ติ มือนางเล็กมาก เมื่อวางไว้ในฝ่ามือของเขามันเล็กเพียงเท่านั้นเอง
เมื่อคืนตอนที่เขาตัวร้อนและมึนงง เขาเคยลืมตาขึ้นมาและเห็นภาพที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนกำลังดูแลเขาอยู่
แต่นางไม่ใช่คนที่เกลียดเขาที่สุดหรอกหรือ?
ถึงกับถอนขนปีกของเขาจนหมด ทำให้เขากลายเป็นสัตว์พิการ
“ตื่นแล้วหรือ?”
อวิ๋นเจวี๋ยเพิ่งจะสังเกตเห็นว่ายังมีอีกคนอยู่ในห้อง
“นายหญิงดูแลท่านเองตลอดทั้งคืน”
ไป๋เฉินค่อยๆ เก็บเส้นผมที่หลุดจากหน้าผากของเจียงเนี่ยนเนี่ยนไปไว้หลังหู จากนั้นมองไปที่อวิ๋นเจวี๋ย “นางไม่ใช่สตรีชั่วร้ายเจียงเนี่ยนเนี่ยนคนก่อนอีกแล้ว นางใจดีมากและใส่ใจพวกเราจริงๆ ดังนั้นแม้ท่านจะไม่เชื่อนาง ก็ขอให้รอจนครบหนึ่งร้อยรอบตะวันก่อน แล้วค่อยทำสิ่งที่ท่านต้องการ”