เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงลงจากเตียงหินโดยไม่พูดอะไรสักคำ แม้แต่รองเท้าก็ยังลืมใส่ กำลังจะเดินลงบันได
"นายหญิง ข้าอุ้มท่านลงไปเอง!" หล่านเยว่เดินเข้ามา อุ้มเจียงเนี่ยนเนี่ยนขึ้นมาทันที แล้วว่างมือข้างหนึ่งหยิบรองเท้าบนพื้นติดมือไปด้วย
อิ๋นชวนมองพวกเขาอย่างเจ็บใจ ใครจะไปรู้ว่าจะต้องแย่งอุ้มนายหญิงก่อน...
เจียงเนี่ยนเนี่ยนลงบันไดมา ก็เห็นไป๋เฉินและมั่วฉือยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าหม่นหมอง และบนพื้นตรงหน้าพวกเขา อวิ๋นเจวี๋ยที่นอนอยู่ด้วยสีหน้าซีดเซียว นิ่งไม่ไหวติง
"เขามีอะไรหรือ?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนบอกให้หล่านเยว่วางตนลง แล้วย่อตัวลงข้างๆ อวิ๋นเจวี๋ยเพื่อตรวจสอบบาดแผลให้เขา
บนศีรษะของอวิ๋นเจวี๋ยมีบาดแผลใหญ่ที่ถูกกระแทก แต่โชคดีที่ไม่เลือดไหลแล้ว บนใบหน้า แขน มีรอยถลอกในระดับมากน้อยกัน อาการหนักที่สุดคงเป็นขาที่บาดเจ็บ ดูเหมือนจะหัก
"เขาทำไมถึงเป็นแบบนี้?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนถาม
"พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกัน!" ไป๋เฉินตอบ "มีคนผ่านไปพบเขาล้มอยู่ใต้หน้าผาพอดี จำตัวเขาได้ จึงพากลับมาด้วย"
ใต้หน้าผา?
เจียงเนี่ยนเนี่ยนอดขมวดคิ้วไม่ได้
ปีกของอวิ๋นเจวี๋ยได้รับบาดเจ็บ ตามปกติแล้วไม่ควรไปยังสถานที่อันตรายอย่างหน้าผา ดังนั้นสิ่งที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดคือจวี่เฟิงพาเขาขึ้นไป แล้วไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจวี่เฟิงจึงจากไปเอง ส่วนตอนที่อวิ๋นเจวี๋ยลงมา ก็เกิดอุบัติเหตุขึ้น