เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองหล่านเยว่ด้วยความประหลาดใจ หล่านเยว่ราวกับรู้สึกได้ จึงสบตากับนาง
"ไม่ว่าอวิ๋นเจวี๋ยจะออกไปไหน ก็ต้องกลับมาบอกกล่าวสักคำ ไม่มีทางหายไปเงียบๆ โดยไม่บอกกล่าวแน่นอน"
ไป๋เฉินได้ฟังก็พยักหน้า "ข้าก็คิดเช่นนั้น อวิ๋นเจวี๋ยไม่ใช่เพศผู้ที่ไร้ความรับผิดชอบ เขาจะต้องกลับมาแน่นอน"
"อย่างนี้ก็ดี ข้าออกไปหาดูเอง" มั่วฉือก็รู้สึกว่าอวิ๋นเจวี๋ยไม่ใช่คนที่จะจากไปโดยไม่บอกลา ยิ่งไปกว่านั้น ตราประทับสัตว์ประหลาดของเขายังอยู่บนตัวนายหญิง แสดงว่าเขามิได้บอกล้างสัญญากับเจียงเนี่ยนเนี่ยนเพียงฝ่ายเดียว
"พวกเราออกไปด้วยกันเถอะ!"
เมื่อใจเย็นลง เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็คิดได้ว่าอวิ๋นเจวี๋ยไม่ใช่คนแบบนั้น ยิ่งไปกว่านั้น นางรู้สึกว่าในช่วงเวลาที่ผ่านมา ท่าทีของอวิ๋นเจวี๋ยที่มีต่อนางดูเหมือนจะดีขึ้นบ้าง แม้เขาจะยังต้องการบอกล้างสัญญากับนางอยู่ก็ตาม แต่ก็ไม่มีทางหายตัวไปเฉยๆ ได้
ไป๋เฉินกับมั่วฉือสบตากัน แล้วพยักหน้า "ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ไปด้วยกันทั้งหมด"
ครอบครัวใหญ่ออกเดินทางกันอย่างเอิกเกริก แต่เมื่อไปถึงที่พักชั่วคราวก็พบว่าจวี่เฟิงยังไม่กลับมา พวกเขาจึงไปถามที่ประตูเมือง ได้ความว่ามีอินทรียักษ์บินออกไปนอกเมืองหลังฟ้ามืดจริง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่อยากเชื่อ นางคิดว่านางกับอวิ๋นเจวี๋ยเริ่มจะเข้าใจกันแล้วจริงๆ ใครจะคิดว่าเขาจะจากไปจริงๆ!
"เรากลับกันเถอะ!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยขึ้นเบาๆ แล้วเดินกลับไปทันที