/>!ไป๋เฉินเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่เพียงไม่ป้อนยาให้อวิ๋นเจวี๋ย แต่กลับลงไปข้างล่างหยิบไม้ไผ่มาขลุกขลักอยู่ พวกสามีสัตว์ต่างไม่เข้าใจ พากันเข้าไปดูว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนจะทำอะไร
เจียงเนี่ยนเนี่ยนขลุกขลักอยู่พักใหญ่ จึงพอใจกับสิ่งที่ทำ เสร็จแล้วก็ถือกลับขึ้นไปยังห้องของอวิ๋นเจวี๋ย
“นายหญิง ใช้สิ่งนี้ป้อนยาได้หรือ?”
ไป๋เฉินมองสิ่งของในมือเจียงเนี่ยนเนี่ยนแล้วถาม
“เดี๋ยวเจ้าจะเห็นเอง!” เจียงเนี่ยนเนี่ยนยิ้มพราย แล้วยื่นไม้ไผ่ไปที่ปากอวิ๋นเจวี๋ย ออกแรงง้างปากเขา ใส่ปลายไม้ไผ่เข้าไปเล็กน้อย แล้วหันไปทางไป๋เฉิน “ได้แล้ว เริ่มได้!”
ไป๋เฉินเทยาใส่ไม้ไผ่ช้าๆ อย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย น้ำยาก็ไหลผ่านแผ่นไม้ไผ่เข้าปากอวิ๋นเจวี๋ยทันที
เมื่อแน่ใจว่าอวิ๋นเจวี๋ยกลืนยาแล้ว ทุกคนต่างอดอุทานไม่ได้ว่า หัวสมองของนายหญิงตนแตกต่างจากคนอื่นจริงๆ วิธีการแบบนี้พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ป้อนยาหมดหนึ่งถ้วย เจียงเนี่ยนเนี่ยนบอกว่าจะช่วยอวิ๋นเจวี๋ยรักษาบาดแผลที่เหลือ ให้พวกสามีสัตว์ไปทำธุระของตนได้
หลายคนสบตากัน รู้แก่ใจว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนจะป้อนน้ำที่พวกเขาไม่รู้จัก แต่ดีต่อร่างกายให้อวิ๋นเจวี๋ย จึงไม่พูดอะไร รีบออกจากห้องไปเงียบๆ
เมื่อเห็นพวกเขาออกไปหมดแล้ว เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงนำน้ำพุวิเศษจากมิติออกมาบ้าง กำลังจะป้อนด้วยวิธีเดิม แต่พอหันกลับมาก็เห็นอวิ๋นเจวี๋ยจ้องมองตนเขม็ง