เจียงเนี่ยนเนี่ยนรอไม่ไหวแล้ว อยากจะไปดูผลงานของอิ๋นชวนเสียเดี๋ยวนี้ นางปีนขึ้นไปบนหลังเหยี่ยวของอวิ๋นเจวี๋ยอย่างคล่องแคล่ว มุ่งหน้าไปยังป่าที่นัดหมายกับอิ๋นชวนไว้ก่อนหน้านี้
"อย่าเข้าไปใกล้เกินไป เดี๋ยวจะถูกพบเข้า"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนกำชับ
"วางใจได้ ข้ามีวิธี!" ไป๋เฉินยิ้มมุมปาก ยกมือปล่อยโล่ป้องกันโปร่งใสออกมา ปกคลุมทุกคนไว้ภายใน "ด้วยสิ่งนี้ คนภายนอกจะไม่สามารถรับรู้ถึงพวกเราได้"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนอยากรู้อยากเห็น ยื่นมือไปสะกิดโล่ป้องกัน มันนุ่มนวล ยืดหยุ่นเล็กน้อย คล้ายกับฟองสบู่ที่เด็กๆ ใช้เป่าเล่น
"พูดคุยกันก็ไม่มีปัญหากระนั้นหรือ?"
ไป๋เฉินพยักหน้า "ถูกต้อง สิ่งนี้ไม่เพียงแต่ตัดกลิ่นได้เท่านั้น ยังสามารถตัดเสียงได้อีกด้วย"
อวิ๋นเจวี๋ยหาจุดชมวิวที่ดีที่สุดได้อย่างรวดเร็ว นั่นคือต้นไม้ใหญ่ที่ลำต้นหนามาก เขาพาเจียงเนี่ยนเนี่ยนและคนอื่นๆ ลงบนกิ่งไม้ แล้วจึงกลับร่างเป็นคนสัตว์ประหลาด
"พวกเขาอยู่ที่ไหนกัน?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นอิ๋นชวนและลั่วซิน
"อยู่ตรงนั้น!"
ไป๋เฉินอุ้มเจียงเนี่ยนเนี่ยนขึ้นมา ให้ความสูงของนางอยู่ระดับไหล่ของเขา เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงพบว่า ด้วยความสูงของนาง ตำแหน่งนั้นถูกใบไม้บดบังพอดี ไม่แปลกเลยที่นางจะมองหาตำแหน่งไม่เจอ
ไม่ไกลจากใต้ต้นไม้
อิ๋นชวนเตะหญ้าใต้เท้าอย่างหงุดหงิด ลั่วซินให้สามีสัตว์ประหลาดของนางอยู่ที่เดิม แล้วเดินตรงมาหาอิ๋นชวน
"ใคร?"
อิ๋นชวนหันขวับ พอพบว่าเป็นลั่วซิน พลังอันดุดันในตัวจึงค่อยๆ หายไป