บนหาดทราย
เจียงเนี่ยนเนี่ยนนอนลงบนเบาะหนังสัตว์ที่สามีสัตว์ปูไว้ หนุนศีรษะบนขาของไป๋เฉิน อย่างสุขสบายรับการป้อนอาหาร
ด้านข้าง อวิ๋นเจวี๋ยกำลังย่างเนื้อ หลันกำลังย่างอาหารทะเล ดูเงียบสงบเป็นสุข
เป็นไปตามที่คาดไว้ ยังไม่ทันได้เพลิดเพลินชีวิตสงบสุขเช่นนี้นาน ลั่วซินก็พาสามีสัตว์ของนางมาถึง กลุ่มหนึ่งมากมาย สิบกว่าคน ท่าทางยิ่งใหญ่ไม่น้อย
เมื่อใกล้จะถึงตัวเจียงเนี่ยนเนี่ยน สามีสัตว์ของลั่วซินก็หยุดฝีเท้าอย่างรู้ตัว ไม่เดินเข้ามาใกล้กว่านี้
"เนี่ยนเนี่ยน เจ้าก็มาเล่นที่หาดทรายด้วยหรือ" ลั่วซินยิ้มแย้มเดินเข้ามา ถึงกับไม่รอให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยปาก ก็เบียดตัวนั่งลงข้างๆ นางทันที
ไป๋เฉินกำลังจะลุกขึ้น แต่ถูกเจียงเนี่ยนเนี่ยนห้ามไว้
"เหตุใดไม่เห็นมั่วฉือเล่า"
ไม่ได้รับคำตอบ ลั่วซินก็ไม่ย่อท้อ ยังคงยิ้มถามต่อไป
"อ้อ ข้าลืมไป เขาคงยังกกไข่อยู่กระมัง"
มองดูท่าทีของลั่วซินที่แสร้งทำเป็นเพิ่งนึกขึ้นได้ เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกว่าหญิงผู้นี้ช่างน่าขันยิ่งนัก ไม่เล่นละครแล้วจะอยู่ไม่ไหวหรือไร
ต่อให้ชอบเล่นละคร ก็อย่ามาเกาะกลุ่มอยู่ตรงหน้าข้าทุกวันเลย!
ข้าก็แค่ตัวร้ายหญิงเท่านั้นเอง!
"ข้าได้ยินมา วงศ์ตระกูลงูเสวียนหวังให้กำเนิดทายาทยากยิ่งนัก ปกติไข่งูหนึ่งรังจะฟักเป็นลูกงูได้หนึ่งตัวก็ถือว่าโชคดีแล้ว" ลั่วซินพูดพลางสังเกตปฏิกิริยาของเจียงเนี่ยนเนี่ยน เห็นนางไม่ได้ร้อนใจอย่างที่นางคิดไว้ ก็อดผิดหวังไม่ได้ คงทำได้เพียงพูดต่อไป "หากมั่วฉือฟักลูกออกมาไม่ได้จริงๆ เจ้าก็อย่าไปโทษเขาเลย อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ พลังให้กำเนิดแข็งแกร่งเช่นนี้ ไม่เป็นไรก็แค่ออกไข่งูเพิ่มอีกหลายรัง ยังไงก็ต้องฟักออกมาสักรัง"