เจียงเนี่ยนเนี่ยนคิ้วกระตุกเล็กน้อย แต่สีหน้ากลับนิ่งเฉย
“ข้าไม่ใช่เจียงเนี่ยนเนี่ยน แล้วจะเป็นใครได้เล่า?”
ลั่วซินจ้องมองเจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่วางตา พยายามหาจุดบกพร่องบนใบหน้าของนาง
“เท่าที่ข้ารู้ เจียงเนี่ยนเนี่ยนแต่ก่อนปฏิบัติต่อสามีสัตว์ไม่ตีก็ด่า ไหนเลยจะเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืนได้?” ลั่วซินยังคงเชื่อในความระแวงของตน
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหัวเราะ “เหตุใดจะเปลี่ยนไม่ได้? ข้าก็เพราะร่วมสัญญากับอาเฉินของเรา ถึงได้ตื่นรู้ในทันใด คิดหลายสิ่งได้กระจ่าง แล้วจึงเปลี่ยนไป”
“พูดง่ายๆ—” เจียงเนี่ยนเนี่ยนชำเลืองมองไปที่ไป๋เฉิน แล้วเอ่ยคำที่ทำให้ทุกคนตะลึง “ก็คือถูกอาเฉินทำให้เชื่อด้วยการบนเตียง!”
ไป๋เฉินยังคงงงงวย ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเจียงเนี่ยนเนี่ยน แต่เพียงเห็นสีหน้าเจียงเนี่ยนเนี่ยน ก็รู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นคำพูดที่ดี
ส่วนลั่วซินกลับเข้าใจทันที ทว่าเหตุนี้เองยิ่งทำให้นางมั่นใจว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนข้ามภพมา
แต่เพียงยังไม่ทันได้จับจุดอ่อนมาข่มขู่ เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็รุกหนักขึ้นอีกครั้ง
“แต่จอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ลั่วซิน...” เจียงเนี่ยนเนี่ยนพลันโน้มตัวเข้าใกล้ “ท่าทีของจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ลั่วซินในยามปกติช่างประหลาดพิลึก ไม่เข้ากับแผ่นดินสัตว์เลย และเครื่องเทศที่เจ้าให้ข้าครั้งก่อนก็ช่างประหลาดนัก ไม่ใช่ว่า—”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนจงใจยืดเสียงท้ายให้ยาว ลั่วซินหวาดหวั่นขึ้นมาทันที
“ไม่ใช่ว่าอะไร?” ลั่วซินแสร้งทำเป็นสงบ “ข้าแค่...แค่...แค่บังเอิญพบคัมภีร์โบราณเล่มหนึ่ง สิ่งที่ข้านำออกมาล้วนทำตามคัมภีร์โบราณนั่นเอง”