กลับมาถึงบ้านหิน
เจียงเนี่ยนเนี่ยนนั่งลงที่โต๊ะหินตามปกติ รอให้คนส่งน้ำมาให้
นางมีนิสัยอย่างหนึ่ง คือสิ่งแรกที่ทำหลังจากกลับมาจากข้างนอกคือการดื่มน้ำ สามีสัตว์ทั้งหลายต่างคุ้นเคยกันดีแล้ว ดังนั้นทุกครั้งที่กลับมา พวกเขาจะรินน้ำให้โดยอัตโนมัติ
แต่ที่น่าแปลกคือนางนั่งอยู่ครู่หนึ่งแล้ว กลับไม่มีใครเอาน้ำมาให้
“พวกเจ้าเป็นอะไรกัน?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเห็นสามีสัตว์ทั้งห้าต่างมีสีหน้าครุ่นคิด จึงอดถามไม่ได้
หรือเพราะคำพูดของลั่วซินเมื่อครู่?
“อาเฉิน พวกเจ้ามานี่!”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนชี้ไปที่ตำแหน่งข้างกายนาง ไป๋เฉินเม้มริมฝีปากแล้วเดินไปนั่งตามคำสั่ง ส่วนอีกสี่คนที่เหลือก็เดินตามไป
“พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจคำพูดของลั่วซินมากนัก” เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “นางเป็นนาง ข้าเป็นข้า ข้าไม่มีข้อกำหนดใดๆ ต่อระดับของเพศผู้ สำหรับข้าแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือข้าชอบ”
“แต่...” อิ๋นชวนอดพูดขึ้นไม่ได้ “สตรีสัตว์ไม่ควรชอบเพศผู้ที่มีระดับสูงกว่าหรือ?”
“ไม่มีอะไรที่ว่า ‘ควร’!” เจียงเนี่ยนเนี่ยนส่ายหน้า “อีกอย่าง ลั่วซินเองนางก็ยังเลือกมั่วเป่ยที่มีเพียงขั้นสองดาวไม่ใช่หรือ? ดังนั้น ไม่มีอะไรที่ว่า ‘ควร’ เข้าใจหรือไม่?”
“ถึงจะพูดอย่างนั้น...” มั่วฉือถอนหายใจ “แต่ที่จอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ลั่วซินพูดไว้ก็ไม่ผิด พวกเราไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะปกป้องท่านจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริง”
“ถูกต้อง!” อวิ๋นเจวี๋ยพยักหน้า “ถึงแม้พวกเราจะมีดาวหก แต่ก็มีสัตว์ที่เก่งกาจกว่าเราอีกมากมายในภายนอก พวกเราไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะปกป้องท่านได้อย่างแน่นอน”