ในยามวิกาล
เจียงเนี่ยนเนี่ยนกำลังหลับสบาย ทันใดนั้นเซวียนลวี่ก็พุ่งตัวกลับมา
พอเข้าประตูก็ส่งเสียงดังลั่น ทำให้หญิงสาวตื่นขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนขยี้ตา ไป๋เฉินมาถึงข้างเตียงแล้ว ยื่นมือช่วยพยุงนางให้นั่งขึ้น
“แม่ พ่อไม่อยู่แล้ว!”
เซวียนลวี่ร้องไห้พลางพูด “ตอนแรกท่านยังอยู่ตอนนอนหลับ พอข้าตื่นกลางคืนก็พบว่าท่านหายไปแล้ว”
คำพูดของเซวียนลวี่ทำให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกตัวทันที
“ที่เรียกว่าหายไปคืออะไร?”
“เซวียนลวี่หามาหลายที่แล้วก็ไม่พบพ่อ พ่อหายไปแล้ว” เซวียนลวี่ร้องไห้พูด
นึกถึงความผิดปกติของเยว่เฟิงก่อนหน้านี้ เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกไม่ดีอย่างยิ่ง นางรีบลุกขึ้น พาสามีสัตว์ทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังวังราชันสัตว์
“ท่านนายเมืองหายไปได้อย่างไร?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนถามเสียงเข้ม
หลานหลานในเวลานี้ก็เปลี่ยนจากท่าทีขี้เกียจตามปกติ คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเจียงเนี่ยนเนี่ยนด้วยความหวาดกลัว “พวกเราเองก็ไม่ทราบ ท่านนายเมืองไม่ได้พูดอะไรเลย!”
“นายหญิง ข้าตรวจสอบแล้ว!” มั่วฉือกลับมาอยู่ข้างกายเจียงเนี่ยนเนี่ยน “วังราชันสัตว์ไม่มีร่องรอยการบุกรุกจากสัตว์ภายนอก พ่อคงจะออกไปเอง”
ออกไปเอง!
จู่ๆ เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็นึกขึ้นได้ คว้าตัวหลานหลานถาม “ตอนนี้พ่ออยู่ขั้นใด?”
หลานหลานไม่เข้าใจแต่ตอบตามจริง “ดาวแปดขั้นสูงสุด...”
ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!
ตามหลักแล้วเยว่เฟิงน่าจะทะลวงไปนานแล้ว เหตุที่ยังอยู่ที่ดาวแปดขั้นสูงสุด ก็คงเพราะอยากจะรอลูกสาวกลับมาอีกครั้ง