เจียงเนี่ยนเนี่ยนเดินวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ ก็ไม่เห็นสิ่งใดที่เหมาะสม
หันกลับไปเห็นสามีสัตว์ยังคงยุ่งอยู่ จึงคิดว่าเดินออกไปไกลหน่อยคงไม่เป็นไร นางจึงเดินไปยังริมป่าที่ไม่ไกลนัก
พอถึงริมป่า เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็พบพืชที่ดูคุ้นตาอย่างยิ่ง นางจึงหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาแล้วหมอบลงขุด
กว่าจะขุดของใต้ดินขึ้นมาได้ ก็สมดังคาด เป็นมันฝรั่ง ทว่า มันฝรั่งในแผ่นดินสัตว์นั้นใหญ่ยิ่งนัก ลูกหนึ่งเกือบเท่าศีรษะนางแล้ว
แต่สามีสัตว์ยังยุ่งอยู่ การขุดตอนนี้คงไม่เหมาะ เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงกลบมันฝรั่งกลับลงไปดังเดิม ตั้งใจจะไปดูว่ามีสิ่งใดอีกหรือไม่
แต่เดินไปได้ไม่ไกล นางก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน
ไม่รู้เพราะเหตุใด ตั้งแต่เริ่มขุดมันฝรั่ง นางรู้สึกเหมือนมีใครบางคนในที่มืดจ้องมองนางอยู่ตลอดเวลา
ทว่า ทุกครั้งที่นางเหลียวหา กลับไม่พบสิ่งใด
เพียงชั่วครู่ นางก็รู้สึกได้อีกครั้ง
เพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย นางจึงตัดสินใจกลับไปหาไป๋เฉินพวกเขา แต่เพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าวในทิศทางที่มา ก็มีผู้ขวางทางไว้
“เจ้าเป็นใคร?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองเพศผู้ตรงหน้าอย่างระแวดระวัง เขาสูงใหญ่ รูปลักษณ์ธรรมดาสามัญ ชนิดที่หากย่างเข้าฝูงชนก็ยากจะหาเจอ ทว่า คิ้วซ้ายของเขามีรอยแผลเป็นลึกเรื่อยไปจนถึงหางตา ดูน่าหวั่นกลัวนัก
“เจ้าคือเจียงเนี่ยนเนี่ยนใช่หรือไม่?”
เพศผู้เอ่ยปาก เสียงแหบแห้งฟังไม่เพราะ