"แล้วพวกเขาออกไปนานเท่าใดแล้ว?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนถามด้วยความกังวล
ชิงหมิงและจุ้ยเย่ไม่ใช่ลูกสัตว์ที่ไร้ขอบเขต พวกเขาไม่อำลาสักคำก็ออกไป เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงอดเป็นห่วงไม่ได้
"ข้าจะออกไปตามหาเอง"
มั่วฉือรู้ใจเจียงเนี่ยนเนี่ยน จึงอาสาออกไปตามคนเอง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า กำลังจะบอกให้คนอื่นออกไปตามหาด้วยกัน ก็ได้ยินเสียงของชิงหมิงดังมาจากนอกถ้ำ
กลับมาแล้วหรือ?
เจียงเนี่ยนเนี่ยนดีใจยิ่งนัก รีบวิ่งไปที่ปากถ้ำ กลับไม่เห็นชิงหมิง เห็นเพียงเด็กสัตว์น้อยหน้าตาคมคายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรีบหันหน้าหนี เพราะเด็กน้อยคนนั้นเปลือยกาย ล่อนจ้อน ไม่ได้สวมใส่อะไรเลย มีเพียงใบไม้ใบหนึ่งปิดจุดสำคัญเอาไว้
แม้จะเป็นเด็กน้อย แต่อย่างน้อยก็เป็นเพศชาย เจียงเนี่ยนเนี่ยนเกรงว่าหากนางจ้องเขม็ง สามีสัตว์ในบ้านจะอิจฉา
เพียงแต่—แม้จะมองเพียงแวบเดียว เจียงเนี่ยนเนี่ยนยังรู้สึกว่าเด็กน้อยคนนี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน!
ไม่ใช่ว่าเคยเห็นมาก่อน แต่ความรู้สึกที่เขาให้กับนางช่างคุ้นเคยนัก
"แม่!"
เด็กน้อยเอ่ยปาก
เป็นเสียงของชิงหมิง!
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเบิกตากว้างทันที ร้องด้วยความไม่อยากเชื่อ "ชิงหมิง?"
"ใช่ ข้าเอง!" ชิงหมิงยิ้มบางๆ
"แม่ ข้าก็ด้วย!"
จุ้ยเย่กระโดดออกมาจากด้านหลังชิงหมิง ในร่างคนสัตว์เช่นกัน มีใบไม้ปิดจุดสำคัญเช่นกัน
ดังนั้น ที่พวกเขารีบร้อนออกไปก็เพราะกำลังจะแปลงกายหรือ?
มองดูเด็กสัตว์น้อยทั้งสองที่เชื่อฟังและหล่อเหลา เจียงเนี่ยนเนี่ยนทั้งขำทั้งจนปัญญา