"หากนายหญิงยังคิดไม่ออก ข้าน้อยคิดไว้สองสามชื่อ นายหญิงจะฟังหรือไม่?"
เพราะเป็นลูกสัตว์ที่รอคอยมานาน ไป๋เฉินจึงทุ่มเทความคิดไว้มากมาย เจียงเนี่ยนเนี่ยนดวงตาเป็นประกาย พยักหน้ารัวๆ
"ตัวพี่ขาวโพลนไปทั้งตัว เรียกไป๋อวี้ ตัวกลางหางแดง ตัวที่สามมีจุด ตัวที่สี่..."
"ตัวที่สี่เรียกฮ่าวฮ่าว ฟังคล้ายเสียงร้องโหยหวน สมกับที่ร้องไห้เสียงดังแต่เกิด" เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยขึ้นทันใด
ไป๋เฉินพยักหน้า "ได้ ตัวที่สี่ชื่อฮ่าวฮ่าว ส่วนตัวเล็กสุด..." ไป๋เฉินหยุดคิด "ข้ายังคิดไม่ออก"
"ตัวเล็กสุดก็ขาวโพลนทั้งตัว เรียกนมสดสิ!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนชี้ไปที่นมสดในชามของพวกเขา
ไป๋เฉินพยักหน้า "ดี"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหัวเราะ "ไม่ว่าข้าจะตั้งชื่ออะไร เจ้าก็ว่าได้หมดสินะ?"
"ขอแค่เป็นนายหญิงตั้ง ชื่อไหนก็ล้วนดีทั้งนั้น" ไป๋เฉินพูดอย่างจริงจัง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกจนใจเล็กน้อย นางคิดว่าไป๋เฉินเรียกได้ว่าเป็นประเภทที่หัวสมองเต็มไปด้วยความรักจริงๆ หรือ? การที่พูดว่าขอแค่เป็นนางตั้งก็ดีทั้งนั้น ทั้งๆ ที่เทียบกับชื่อที่ไป๋เฉินตั้งไว้ ชื่อสองชื่อที่นางพูดออกมานั้นดูจะตั้งอย่างไม่ได้คิดอะไรมากกว่า
กลางคืน
เจียงเนี่ยนเนี่ยเพิ่งจะกลับมานอนบนเตียงหิน ก็รู้สึกว่ามีก้อนขนฟูๆ อยู่ที่เท้า ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร
"อิ๋นชวน เจ้าไม่นอนในรังของตัวเองดีๆ มาแอบอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดพลางเปิดผ้าหนังสัตว์ออก เผยให้เห็นหมาป่าหิมะตัวน้อยๆ อยู่ข้างใน