"ต่อไปนี้ห้ามพูดเรื่องแบบนั้นต่อหน้าลูกสัตว์เด็ดขาด!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดกับมั่วฉือด้วยสีหน้าจริงจัง
"เรื่องไหน?"
มั่วฉือแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ แต่รอยยิ้มในดวงตาก็ทรยศเขา
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหัวเสียแล้วหยิกเอวเขาแรงๆ สองคนก็เล่นกันแบบนี้ แต่พอเล่นไปเล่นมามันก็เปลี่ยนไป
"นายหญิง พวกเรา..." มั่วฉือจ้องเจียงเนี่ยนเนี่ยนแน่น กล่องเสียงขยับ
สบตากับดวงตาสีดำสนิทราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนของมั่วฉือ เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกเหมือนหลงทางไปชั่วขณะ ไม่คิดถึงเรื่องลูกสัตว์อีกต่อไป สายตาเหลือเพียงมั่วฉือ
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเขย่งขึ้นไปจูบ ทั้งสองคนล้มลงบนเตียงหินที่นุ่มนวล
คืนนั้น เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกว่ามั่วฉือทุ่มเทมาก จนกระทั่งตอนที่ตื่นขึ้นมาในวันต่อมา เธอรู้สึกว่าร่างกายทุกส่วนเหมือนถูกถอดประกอบใหม่ ปวดเมื่อยไปหมด
ขณะที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนกำลังกัดฟันตำหนิมั่วฉือในใจ กังหย่าก็บังเอิญเดินผ่านถ้ำ สายตาของเขาประสานกับเธอพอดี
เจียงเนี่ยนเนี่ยนกำลังจะถามถึงบาดแผลของเขา แต่จู่ๆ เขาก็หน้าแดงแล้ววิ่งหนีไป
หืม?
เจียงเนี่ยนเนี่ยงงงวย
เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?
"แม่คะ คราวหน้าให้พ่อสร้างโล่ป้องกันกันเสียงได้ไหม?" เซวียนลวี่หาวแล้วเดินเข้ามา พูดอย่างเกียจคร้าน "เสียงดังจนนอนไม่หลับเลย..."
คราวนี้ถึงตาเจียงเนี่ยนเนี่ยนหน้าแดง
พระเจ้า!
นี่มันน่าอายแค่ไหนกัน!