คราวนี้กินข้าวต้มมันเทศไปสามชามใหญ่ กังหย่าถือชามมองดูในหม้อ เห็นเหลืออยู่นิดเดียวเท่านั้น จึงวางชามลงอย่างไม่เต็มใจนัก
เป็นเช่นที่เขาคิดไว้จริงๆ ข้าวต้มมันเทศอันไหนก็ตามนี้ แม้จะไม่อร่อยเท่าเนื้อย่าง แต่ก็เป็นรสชาติที่เขาไม่เคยลิ้มลองมาก่อน หวานๆ เหนียวๆ เผลอแผล็บเดียวก็กินไปมากมาย โชคดีที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนดูเหมือนจะไม่คิดจะเอาเรื่องเขา มิเช่นนั้น ในฐานะเพศผู้ที่กินอาหารของสตรีสัตว์ประหลาดไปมากมายขนาดนั้น ยังกินได้มากมายขนาดนั้น ก็คงจะน่าอายอยู่ไม่น้อย
“ที่พวกเจ้าพูดถึงมันเทศนี่...”
จู่ๆ กังหย่าก็เอ่ยปาก สายตาของทุกคนต่างมองไปทางเขา รอให้เขาพูดจบ
กังหย่าถูกจ้องจนรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว “ข้าหมายความว่า มันเทศนี่ ข้าเคยเห็นทางทิศตะวันออกของป่าหมอกควันมาก่อน เดี๋ยวข้าจะไปดูให้ แล้วนำกลับมาให้เจ้าเห็น หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะไปขุดทั้งหมดกลับมา”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง อย่างไรเสีย มันเทศเป็นสิ่งที่อยู่ใต้ดิน กังหย่ารู้ได้อย่างไร?
แต่จะรู้ได้อย่างไรก็ไม่สำคัญ
พอดีกับที่มันเทศในมิติใกล้จะหมดแล้ว หากได้พบมันเทศเพิ่มอีกมากมาย ก็คงดีไม่น้อย
พอเก็บกวาดเสร็จ กังหย่าก็พาอวิ๋นเจวี๋ยออกไปขุดมันเทศ เจียงเนี่ยนเนี่ยนตั้งใจว่า อวิ๋นเจวี๋ยเคยเห็นมันเทศที่อยู่ในดินว่าหน้าตาเป็นเช่นไร อีกทั้งเขามีมิติ หากเป็นมันเทศก็จะได้ขุดทั้งหมดกลับมา จะได้ไม่ต้องไปรอบสอง
ด้วยเหตุนี้ กังหย่าจึงนำอวิ๋นเจวี๋ยออกเดินทางอย่างร่าเริง