"หรือว่าไม่ใช่หรือ?" กังหย่ารู้สึกว่า ก่อนหน้านี้ที่ตนเองเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยน คงทำให้หล่อนรู้สึกเขินอาย และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้หล่อนมีปฏิกิริยาเช่นนี้กระมัง?
"ไม่ใช่น่ะสิ" เซวียนลวี่ส่ายหน้า "ข้าหมายความว่า ที่แม่เป็นเช่นนั้น เจ้ามีส่วนด้วยไม่น้อย หรือไม่ก็ทั้งหมดก็เพราะเจ้า!"
กังหย่างง "อะไรนะ?"
"ก็เพราะในบ้านมีเจ้าเพียงคนเดียวที่เป็นคนนอกไง!" เซวียนลวี่ยักไหล่
คนนอก!
สองคำนี้แทงลึกเข้าไปในใจกังหย่า ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก
แต่เขาก็ไม่สามารถหาข้อผิดพลาดอะไรได้ เพราะที่เซวียนลวี่พูดมานั้นก็ไม่ผิด
"เช่นนั้น ก็เป็นเพราะข้ารู้ว่าได้ยินเสียงพวกนั้น..."
"จุ๊ๆ~" เซวียนลวี่ทำท่าปิดปากเป็นสัญญาณให้กังหย่าไม่ต้องพูด เพื่อไม่ให้เหยื่อที่เขาจับจ้องอยู่ตกใจหนีไป
แต่ในขณะที่เซวียนลวี่ค่อยๆ เข้าไปใกล้ และรีบลงมือ แต่กลับไม่ถูกเป้าหมาย จนกำลังตกใจอยู่นั้น คมมีดลมก็พุ่งเฉียดหูของเขาออกไป ตรงเข้าถูกเป้าหมายอย่างแม่นยำ
"เช่นนั้น แม่ของเจ้าคงรู้สึกเขินอายที่ข้าได้ยินเข้า สิถึงได้มีปฏิกิริยาใหญ่โตเช่นนั้น?" กังหย่าเดินไปเก็บเหยื่อแล้วโยนให้เซวียนลวี่ พลางถามด้วยความไม่ค่อยเข้าใจ
"อืม!" เซวียนลวี่พยักหน้าอย่างดีใจ
ไม่คิดว่าเจ้ากังหย่านี่จะดูท่าทางซื่อบื้อ แต่ฝีมือกลับแข็งแกร่งขนาดนี้!
"แต่..." กังหย่าเกาหัวด้วยความงุนงง "เรื่องแบบนี้มันไม่ใช่ปกติที่สุดหรือ? เหตุใดจึงต้องเขินอายด้วย?"
เมื่อก่อนตอนที่เขายังอยู่ที่เผ่า พวกสตรีสัตว์ที่นั่น ต่างอยากให้เสียงร้องดังไปทั่วทั้งเผ่า เพื่อพิสูจน์ว่าสามีสัตว์ของตนแข็งแกร่งเพียงใด เหตุใดเมื่อมาถึงเจียงเนี่ยนเนี่ยน กลับแตกต่างออกไป?