"ผ่อนคลายหน่อยไม่ได้หรือไง?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยพลางยิ้ม
"ข้า...ข้าก็ไม่อยาก..." ใภ่กังหย่าแดงฉานไปทั้งหน้า พูดก็ติด ๆ ขัด ๆ "ข้าไม่รู้..."
ดูท่าทางนี้ จะให้เขาริเริ่มเองคงเป็นไปไม่ได้
แต่—
เจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับชอบความรู้สึกที่ได้หยอกล้อหนุ่มบริสุทธิ์แบบนี้เสียมากกว่า!
ช่างน่าหลงใหลยิ่งนัก!
"นอนลงให้ดี ๆ ข้าจะจัดการเอง!"
กังหย่าตัวแข็งทื่อพลิกตัวนอนหงาย หลับตาลงทำท่าอย่างกับจะพูดว่า 'เชิญเลย' ช่างทำให้เจียงเนี่ยนเนี่ยนขำจนแทบกลั้นไม่อยู่
"ท่าทางของเจ้านี่ ทำไมข้ารู้สึกเหมือนข้ากำลังจะกินเจ้าเข้าไปสักอย่างนะ?" เจียงเนี่ยนเนี่ยนอดถามพลางหัวเราะไม่ได้
ใบหน้าของกังหย่ายิ่งแดงขึ้นไปอีก คลุมไปถึงลำคอ จนถึงกระดูกไหปลาร้าก็ยังเห็นสีแดงจาง ๆ
เจ้าคนนี้ช่างไม่ทนต่อการหยอกล้อเอาเสียเลย
วินาทีถัดมา กังหย่าผู้สึกได้เพียงริมฝีปากมีความอบอุ่นแตะต้อง เขาหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นใบหน้าของเจียงเนี่ยนเนี่ยนที่ขยายใหญ่ขึ้นนับเท่า
ใกล้เหลือเกิน!
ใกล้จนเขามองเห็นแม้กระทั่งขนตาของนางอย่างชัดเจน
"หลับตา!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนลืมตาขึ้น เห็นกังหย่าจ้องมองนางอย่างจริงจังขนาดนั้น ก็อดกัดริมฝีปากเขาเบา ๆ ไม่ได้
กังหย่าหลับตาลงอย่างว่าง่าย ครั้งนี้เขาไม่วอกแวก ตั้งใจตอบสนองจูบกลับ
ใกล้จะถึงช่วงเวลาสำคัญ เจียงเนี่ยนเนี่ยนเตรียมตัวจะจัดการอย่างเต็มที่แล้ว ทว่าคนที่อยู่ใต้นางก็พลันกลายร่างเป็นเสือโคร่งด้วยเสียงดังตูม!
เจียงเนี่ยนเนี่ยนกับเสือโคร่งจ้องตากัน!
เจียงเนี่ยนเนี่ยนงงไปหมด นี่มันเรื่องอะไรกัน?