บรรดาผู้ที่กำลังต้อนแกะต่างสัมผัสได้ว่าตำแหน่งของตราประทับสัตว์เปลี่ยนไป ครั้นพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วก็พบว่า นายหญิงมิได้ไปยังเมืองหมื่นสัตว์ หากแต่กลับไปยังป่าหมอกควันต่างหาก
“เหตุใดนายหญิงจึงกลับไปเล่า?”
อิ๋นชวนถามด้วยความงุนงง
“ข้าสงสัย...” มั่วฉือสีหน้าครุ่นคิด “ว่านายหญิงคงเข้าสู่ฤดูสืบพันธุ์แล้ว”
“อะไรนะ?” อิ๋นชวนกระโดดสูงสามฉื่อทันที “เช่นนั้นเราควรรีบกลับไปอารักขานายหญิงมิใช่หรือ?”
มั่วฉือชกศีรษะอิ๋นชวนหนึ่งที “เจ้าคิดว่าเจ้าจะกลับไปอารักขานายหญิงจริงหรือ?”
อิ๋นชวนเงียบไปทันที
ตั้งแต่ที่มั่วฉือและไป๋เฉินมีลูกสัตว์ด้วยกัน อิ๋นชวนก็นั่งไม่ติด เขาก็อยากให้นายหญิงให้กำเนิดลูกหมาป่าให้เขาเล่นสักครอก
ต่างก็รู้กันว่าสองสามวันหลังจากสตรีสัตว์เป็นสัด เป็นช่วงที่ตั้งครรภ์ง่ายที่สุด หากตนได้อยู่ข้างกายนายหญิง บางทีลูกสัตว์ครอกต่อไปของนายหญิงก็อาจเป็นลูกหมาป่าของเขาก็ได้
เสียแต่ว่าความคิดของอิ๋นชวนนั้นชัดเจนเสียจนแทบจะกระเด็นเข้าหน้ามั่วฉือ มั่วฉือจะยอมให้เขากลับไปได้อย่างไร
“อวิ๋นเจวี๋ย เจ้าพาหลันกลับไป ข้ากับอิ๋นชวนจะต้อนแกะร้องแบ้เหล่านี้ไปยังเมืองหมื่นสัตว์ต่อไป” มั่วฉือกล่าวกับอวิ๋นเจวี๋ยและหลันที่อยู่ข้างกาย
สายตาตกไปที่กังหย่า มั่วฉือดูเหมือนจะลังเลอยู่บ้าง แต่ครั้นคิดแล้วก็ได้แต่ก้มหน้าลง “เจ้าจงไปด้วยกันเถิด เจ้าคุ้นเคยกับป่าหมอกควันที่สุด หากมีเจ้าอยู่ ข้าจะวางใจกว่า”
กังหย่าพยักหน้า กลายร่างเป็นเสือโคร่ง แล้วพุ่งตรงไปยังป่าหมอกควันทันที