อาหารเช้ายังคงเป็นเนื้อย่าง มองดูเนื้อย่างตรงหน้า เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็คิดถึงมันเทศที่นำกลับมาเมื่อวานขึ้นมาได้
เมื่อก่อนกินเนื้อย่างก็เพราะไม่มีอาหารอย่างอื่นให้กิน ทว่าบัดนี้มีมันเทศแล้ว หากนางอยากเปลี่ยนรสชาติ ก็คงไม่ถือว่าเป็นคนจู้จี้เรื่องมากใช่หรือไม่
"อวิ๋นเจวี๋ย มันเทศที่นำกลับมาเมื่อวานอยู่ที่ใด?"
อวิ๋นเจวี๋ยเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ โบกมือเบา ๆ พื้นดินก็ปรากฏมันเทศกองหนึ่งขึ้นมา
ตอนขุดมันเทศไป ไป๋เฉินไม่ได้อยู่ด้วย ดังนั้นนี่จึงเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสิ่งของสีแดงสดกลมกลึงนี้ เขาหมอบลงหยิบขึ้นมาหนึ่งลูกวางไว้ที่ปลายจมูกแล้วดม
"อาเฉิน ข้าไม่อยากกินเนื้อย่างแล้ว ข้าอยากกินมันเทศนึ่ง ได้หรือไม่?"
ไป๋เฉินถามอย่างไม่แน่ใจ "นี่คืออาหารที่นายหญิงค้นพบหรือไม่?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า "อื้ม!"
ไป๋เฉินรู้สึกกังวลเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ในเมืองหมื่นสัตว์เคยมีสัตว์ลองกินอาหารชนิดใหม่แล้วถูกพิษถึงตาย เขาไม่แน่ใจว่าเจ้าก้อนแดงนี่จะมีพิษหรือไม่ จึงไม่กล้ารับปากเจียงเนี่ยนเนี่ยนง่าย ๆ
"วางใจเถิด เมื่อวานพวกเราชิมกันแล้ว ไม่มีพิษหรอก!"
เห็นไป๋เฉินยังลังเล เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ยิ้มอธิบาย
"นายหญิงท่านชิมแล้วหรือ?"
ไป๋เฉินถามด้วยความตกใจ
"ใช่แล้ว!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ "ตอนนั้นพวกเขาก็มีท่าทีเหมือนเจ้า หวั่นว่ามันจะมีพิษ เห็นข้ากินเข้าไปแล้วถึงกล้ากินตาม!"
อุณหภูมิรอบกายไป๋เฉินลดต่ำลงทันที เขาคิดไม่ถึงว่าเหล่ามั่วฉือจะดูแลนายหญิงได้เช่นนี้ กลับปล่อยให้นายหญิงลองกินอาหารชนิดใหม่โดยไม่ห้ามปราม