หลังจากนอนบนเตียงหินอยู่สองวัน เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ทนไม่ไหวแล้ว
"ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย จะลงจากเตียงไปเดินเล่นหน่อยไม่ได้หรือไง?"
ตอนแรกนางกังวลว่าพวกเขาจะดูแลตัวเองไม่เป็น เลยรีบหาโอกาสปลูกฝังความสำคัญของการอยู่ไฟให้พวกเขาฟังตั้งแต่เนิ่นๆ ไม่คิดว่าจะมาส่งผลเสียกับตัวเอง
ถ้ารู้แต่แรกว่าการออกไข่นั้นง่ายพอๆ กับการขับถ่าย นางก็คงไม่ต้องเหนื่อยใจแบบนี้
"นายหญิง ตอนแรกท่านเองที่เป็นคนพูดว่าหลังจากสตรีสัตว์ประหลาดให้กำเนิดลูกแล้ว ต้องพักผ่อนให้มากๆ ท่านยังพูดอีกว่าอย่างน้อยต้องพักในถ้ำถึงสามสิบรอบตะวัน" อิ๋นชวนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่เห็นด้วย
"นั่นก็เพราะฉันคิดว่าการออกไข่กับการให้กำเนิดลูกสาวนั้นเหมือนกัน คือต้องใช้พลังและความพยายามมาก ฉันถึงได้บอกให้พักผ่อนให้มากๆ ตั้งแต่แรก" เจียงเนี่ยนเนี่ยนทำหน้าจะร้องไห้ ถ้ารู้แต่แรกเช่นนี้ นางจะไม่บอกพวกเขาเรื่องการอยู่ไฟเด็ดขาด
"อวิ๋นเจวี๋ย สตรีสัตว์ประหลาดที่ชายทะเลออกไข่กันเยอะ นายน่าจะรู้เรื่องนี้บ้าง ว่ามันไม่ได้เหนื่อยมากจริงๆ ใช่ไหม?" เจียงเนี่ยนเนี่ยนเหลือบไปเห็นอวิ๋นเจวี๋ยที่เพิ่งเดินเข้ามาพอดี ราวกับเห็นฟางเส้นสุดท้าย
อวิ๋นเจวี๋ยหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย สายตากวาดไปที่ไป๋เฉินและอิ๋นชวน พบว่าทั้งคู่จ้องมองเขาอย่างจริงจัง
"สตรีสัตว์ประหลาดที่ชายทะเลหลังจากออกไข่เหยี่ยวแล้ว ก็ลงจากเตียงได้เลยจริงๆ" อวิ๋นเจวี๋ยพูดตามความจริง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนราวกับเห็นความหวังขึ้นมาทันที กระโดดลงจากเตียงหินแล้ววิ่งตรงไปหาอวิ๋นเจวี๋ย