"ลูกสัตว์จงเชื่อฟัง ขยับให้พ่อทั้งหลายดูอีกหน่อย"
สามีสัตว์ทั้งหมดกลั้นหายใจจ้องมองท้องของเจียงเนี่ยนเนี่ยน
ผ่านไปครู่หนึ่ง ทางซ้ายก็โป่งขึ้นมา ตามด้วยทางขวาก็โป่งตาม สามีสัตว์จ้องตาค้าง
"นายหญิง!"
ไป๋เฉินเอ่ยขึ้น ท่าทางเคร่งขรึมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
"เป็นอะไรไป?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยังคงหมกมุ่นอยู่กับเรื่องที่ลูกสัตว์ตอบสนองตนเองได้ ไม่ทันสังเกตสีหน้าของไป๋เฉิน
"ข้าสงสัยว่า การดูดซับพลังงานแก่นสัตว์ ไม่เพียงแต่เพิ่มพรสวรรค์ของพวกมันได้ แต่ยังทำให้พวกมันคลอดก่อนกำหนดได้อีกด้วย"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนแสร้งทำเป็นตกใจ "จริงหรือ?"
ไป๋เฉินพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "ควรจะเป็นเช่นนั้น มิเช่นนั้น ตามเวลาแล้ว ลูกสัตว์ในท้องของนายหญิงไม่ควรตอบสนองใดๆ ได้ในเวลานี้"
"ลูกสัตว์เอ๋ย พวกเจ้ารู้สึกไม่สบายหรือไม่? ถ้ารู้สึกก็ขยับไปเรื่อยๆ ถ้าไม่รู้สึกก็อย่าขยับ"
จากนั้น ทุกคนจ้องมองท้องของเจียงเนี่ยนเนี่ยนโดยไม่กะพริบตา จนผ่านไปนาน ลูกสัตว์ก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย
"คงจะหลับไปแล้วกระมัง?" อิ๋นชวนอดกล่าวไม่ได้
เจียงเนี่ยนเนี่ยนจ้องเขาเขม็ง แล้วพูดอย่างแผ่วเบา "ลูกน้อย แม่รู้แล้ว บัดนี้ขยับได้แล้ว"
วินาทีถัดมา ลูกสัตว์ก็เริ่มขยับ
"ช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก!" อิ๋นชวนรีบเบียดเข้ามาอยู่แถวหน้า ค่อมลงใกล้ท้อง ขยี้คอเล็กน้อยแล้วเอ่ย "ลูกสัตว์ทั้งหลาย ข้าคือพ่ออิ๋นชวนของพวกเจ้า"
พอพูดจบ ลูกสัตว์ก็หยุดนิ่ง