เมื่อมองดูบาดแผลเหล่านั้น ดูเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน
เจียงเนี่ยนเนี่ยนนึกถึงคืนนั้น จึงถามขึ้นว่า "เมื่อคืนนั้น..."
หลินชวนพยักหน้า
"นางทำกับเจ้าแบบนี้บ่อยหรือ?"
หลินชวนเม้มริมฝีปากแล้วพยักหน้าอีกครั้ง
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองไปที่หลัน นางรู้ว่าชนเผ่าเงือกมีเคล็ดวิชาสามารถช่วยเพศผู้แก้สัญญากับนายหญิงได้ ในสถานการณ์เช่นนี้ เสี่ยวชีคงไม่ยอมบอกล้างสัญญาเองแน่ ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงให้หลันช่วย
"ข้าเข้าใจแล้ว!"
หลันพยักหน้า
"เจ้ากลับไปก่อน อีกไม่นานข้าจะไปหาเจ้า"
หลันพูดกับหลินชวนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น หลินชวนรีบขอบคุณ แล้วลุกขึ้นคารวะเจียงเนี่ยนเนี่ยนหนึ่งครั้ง แล้วหมุนตัวจากไปอย่างรวดเร็ว
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองดูเงาหลังของหลินชวนจากไป นึกถึงที่เจ้าบ้านเดิมก็ชอบทรมานสามีสัตว์เหมือนเสี่ยวชี ก็อดถอนหายใจอย่างเงียบๆ ไม่ได้
"หลัน สตรีสัตว์ยอมรับเพศผู้เป็นสามีสัตว์ของตัวเอง ไม่ใช่เพราะชอบหรือ? ในเมื่อชอบ เหตุใดยังต้องปฏิบัติต่อสามีสัตว์เช่นนั้น?"
หลันประคองเจียงเนี่ยนเนี่ยนไปนั่งใต้ต้นไม้ "บางทีบางคนอาจเกิดมาไม่รู้ว่าความชอบคืออะไร!"
อันที่จริง หลันอยากพูดว่า คนสัตว์และสตรีสัตว์ส่วนใหญ่ ต่างไม่เข้าใจสิ่งที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนเรียกว่าความชอบ สำหรับพวกเขา ชีวิตเรียบง่าย มองตาต้องใจ ก็กลิ้งไปด้วยกัน รู้สึกว่าเข้ากันได้ดี ก็มีลูกสัตว์เพื่อปลอบใจเพศผู้
พอผ่านไปอีกสองสามวัน เจอคนที่ถูกใจอีก ก็กลิ้งไปด้วยกันอีก
สำหรับพวกเขา ความสุขในปัจจุบันต่างหากที่สำคัญที่สุด ส่วนเรื่องชอบหรือไม่ชอบ พวกเขาไม่สนใจเลย