มั่วฉือมองมือที่สั่นเทาของเจียงเนี่ยนเนี่ยนจนควบคุมไม่ได้ รู้สึกเป็นกังวลใจยิ่งนัก บาดแผลของอวิ๋นเจวี๋ยหนักหนาเกินไป ต่อให้เป็นหมอผีก็ไม่อาจช่วยชีวิตคนได้
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้จักสมุนไพรบางชนิดจริง และมีวิชาความสามารถบางอย่างที่พวกเขาไม่รู้จักจริง แต่อย่างไรนางก็เป็นเพียงหญิงสาวผู้อ่อนแอคนหนึ่ง
"นายหญิง อย่างนั้นข้าดูแลแทนเถิด"
พูดจบ มั่วฉือก็เอื้อมมือจะไปหยิบเข็มกระดูกในมือของเจียงเนี่ยนเนี่ยน
"ไม่ต้อง!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหลบมือของมั่วฉือ กำเข็มกระดูกไว้แน่น หลับตาลง หายใจเข้าลึก ๆ
มั่วฉือไม่เคยเห็นการเย็บแผลมาก่อน จึงปล่อยให้เขาทำไม่ได้แน่นอน ยามนี้ผู้ที่ช่วยอวิ๋นเจวี๋ยได้มีเพียงนางเท่านั้น นางต้องสงบสติอารมณ์ให้ได้
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในดวงตาของเจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่มีความตื่นตระหนกเมื่อครู่หลงเหลืออีกแล้ว กลับกลายเป็นความสงบนิ่งแทน
เห็นเพียงมือของเจียงเนี่ยนเนี่ยนพลิกขึ้นพลิกลงอย่างคล่องแคล่ว ผ่านไปเนิ่นนานนางจึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
"เรียบร้อยแล้ว!"
ผู้คนทั้งหลายจึงพากันมองไปที่บาดแผล พบว่าเลือดที่เคยไหลไม่หยุดนั้น กลับหยุดไหลได้อย่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ
ขอเพียงหยุดเลือดได้ ด้วยพลังฟื้นฟูอันแข็งแกร่งของบุรุษผู้นั้น เขาก็จะรอดชีวิต
"นายหญิง ท่านไม่เป็นไรกระมัง?"
ไป๋เฉินเห็นสีหน้าเจียงเนี่ยนเนี่ยนซีดขาว จึงย่อตัวลงประคองนางให้ลุกขึ้นยืน
เจียงเนี่ยนเนี่ยนส่ายหน้า เสียงของนางเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด "ข้าไม่เป็นไร!"
"ข้าพานายหญิงไปพักผ่อนเถิด?"
ไป๋เฉินพูดพลางจะโอบอุ้มเจียงเนี่ยนเนี่ยน แต่นางกลับปฏิเสธ
"คืนนี้สำคัญยิ่ง ข้าต้องเฝ้าอยู่ข้างกายอวิ๋นเจวี๋ยเท่านั้น"