เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ถูกต้นไม้ที่คุ้นเคยต้นหนึ่งดึงดูดความสนใจ จึงรีบเดินไปย่อตัวลงข้างๆ
แม้พวกมั่วฉือจะไม่ได้เป็นห่วงเจียงเนี่ยนเนี่ยนเท่าไป๋เฉิน แต่นางก็เป็นนายหญิงของพวกเขา พวกเขาจึงคอยสังเกตการเคลื่อนไหวของนางอยู่ตลอด พอเห็นนางย่อตัวลง ทั้งหลายก็ไม่พูดอะไร คิดเพียงว่านางออกมาเป็นครั้งแรก คงอยากรู้อยากเห็นไปเสียทุกสิ่ง
แต่ใครจะคิดว่า เจียงเนี่ยนเนี่ยนย่อตัวดูได้ไม่นาน ก็หาไม้มากิ่งหนึ่งเริ่มขุดดิน นางคุกเข่าลงครึ่งหนึ่ง มือทั้งสองข้างกุมกิ่งไม้เล็กๆ ขุดดินไปเรื่อยๆ
"ในดินผืนน้อย ขุดไปขุดมา ขุดมันเทศก้อนโต จะได้อิ่มท้องนะเออ~"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนขุดดินไปพลาง ฮัมเพลงไปพลาง
"นางขุดอะไรกันนะ?"
อิ๋นชวนอดถามไม่ได้
มั่วฉือนั่งอยู่บนตอไม้ เหลียวมองเจียงเนี่ยนเนี่ยนคราหนึ่ง ไม่พูดอะไร หล่านเยว่ก็พิงลำต้นหลับตาพักผ่อน ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ มีแต่อวิ๋นเจวี๋ยที่หัวเราะเย็น "ถ้าอยากรู้ ก็เข้าไปดูเองสิ?"
อิ๋นชวนคิดจะทำเป็นไม่สนใจ แต่เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนขุดอย่างขะมักเขม้น ในที่สุดก็อดไม่ได้ เดินเข้าไปหา
"เจ้าทำอะไรอยู่?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเงยหน้าขึ้น เห็นอิ๋นชวน ก็ไม่สนใจน้ำเสียงไม่ดีของเขา ชี้ไปที่หลุมน้อยๆ ที่นางขุดเอาไว้ด้วยความยากลำบาก "ข้าอยากดูว่าข้างในนี้มีสิ่งที่ข้ารู้จักหรือไม่"
บางทีอาจเป็นเพราะเจียงเนี่ยนเนี่ยนขุดอยู่ตั้งนานได้แค่หลุมเล็กๆ อิ๋นชวนจึงทนดูไม่ไหว
"หลบไป!"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเงยหน้าอย่างมึนงง ไม่เข้าใจว่าอิ๋นชวนหมายความว่าอย่างไร