เมื่อกลับถึงบ้านหิน ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว
เจียงเนี่ยนเนี่ยนที่เหนื่อยมาทั้งวัน ระหว่างทางก็ง่วงจนแทบหลับไปแล้ว พอมาถึงบ้านหินก็ยิ่งไม่หันหน้ากลับไปมองสิ่งใด รีบตรงเข้านอนทันที
"พวกเจ้าสังเกตเห็นไหมว่า เจียงเนี่ยนเนี่ยนดูเหมือนจะเปลี่ยนไป?"
อิ๋นชวนอดถามขึ้นมาไม่ได้
มั่วฉือ อวิ๋นเจวี๋ย และหล่านเยว่ต่างหยุดฝีเท้าลง แต่ไม่มีใครตอบ เพราะพวกเขาก็ไม่แน่ใจว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนที่เป็นเช่นนี้ในตอนนี้ แท้จริงแล้วแสร้งทำหรือไม่
"วันนี้นางออกหน้าแทนพวกเราต่อหน้าเจ้าครองเมืองไม่รู้กี่ครั้ง พวกเจ้าคงสังเกตเห็นกันแล้วใช่ไหม?"
ความปรารถนาสูงสุดของเยว่เฟิงคือการทำให้พวกเขายอมอยู่เคียงข้างเจียงเนี่ยนเนี่ยนด้วยความเต็มใจ ดังนั้นวันนี้ในวังราชันสัตว์ เยว่เฟิงจึงกดดันพวกเขาอีกครั้ง
พวกเขาคิดว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนจะเหมือนกับที่ผ่านมา คือมีสีหน้าเหมือนไม่เกี่ยวข้องแล้วปล่อยให้พวกเขาถูกเยว่เฟิงกลั่นแกล้งตามอำเภอใจ
แต่ใครจะคิดไม่ถึงว่า ทุกครั้งที่เยว่เฟิงมีท่าทีจะกลั่นแกล้งพวกเขา เจียงเนี่ยนเนี่ยนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว
นี่จึงเป็นครั้งแรกนับจากที่ถูกจับมาอยู่ข้างกายเจียงเนี่ยนเนี่ยน ที่พวกเขาสามารถถอนตัวจากเยว่เฟิงได้อย่างปลอดภัย
"เหตุใดพวกเจ้าถึงไม่พูดกันเลย?"
มองดูสามคนที่เงียบงัน อิ๋นชวนก็เริ่มร้อนใจ
"ข้าเหนื่อยแล้ว ขอไปพักก่อน!" หล่านเยว่เอ่ยอย่างเย็นชา แล้วเดินขึ้นไปบนดาดฟ้า
มั่วฉือและอวิ๋นเจวี๋ยก็พากันเดินไปยังที่พักของตน สุดท้ายเหลือเพียงอิ๋นชวนยืนอยู่ที่เดิมเพียงลำพัง