ระหว่างที่รอคอยให้มันเทศสุก เจียงเนี่ยนเนี่ยนให้อิ๋นชวนขุดมันเทศที่เหลือทั้งหมดขึ้นมา
“เจียงเนี่ยนเนี่ยน ขุดมันเทศมากมายขนาดนี้ ถ้ากินไม่หมดเสียเปล่าไม่ใช่หรือ?” อิ๋นชวนมองมันเทศที่กองเป็นภูเขา อดถามไม่ได้
เมื่อเห็นท่าทางเปื้อนฝุ่นของอิ๋นชวน เจียงเนี่ยนเนี่ยนกลั้นยิ้มไว้ ยื่นมือปัดดินบนหัวเขาให้ แล้วอธิบายอย่างใจเย็น “มันเทศเก็บได้นาน ขุดหลุมเก็บมันเทศไว้ แม้ฤดูหนาวผ่านพ้นไปก็ไม่เน่าเสีย และที่เหลือปีหน้าเมื่องอกแล้วยังใช้เป็นเมล็ดพันธุ์ได้ เมื่อนั้นขุดดินปลูก ก็จะมีมันเทศกินไม่หมดแล้ว”
“ปลูก?” อิ๋นชวนฟังไม่ค่อยเข้าใจ
“อืม!” เจียงเนี่ยนเนี่ยนอธิบายอย่างอดทน “มันเทศนี้เป็นทั้งผลและเมล็ด เมื่อฤดูหนาวผ่านพ้นเข้าสู่ฤดูฝน มันจะงอก เมื่อนั้นขุดหลุมในดินฝังลงไป รดน้ำเป็นครั้งคราว ก็จะงอกมันเทศได้มากขึ้น”
อิ๋นชวนงงไปหมด วิธีนี้เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
มั่วฉือ อวิ๋นเจวี๋ย และหล่านเยว่ที่อยู่ข้างๆ ต่างก็เปลี่ยนสีหน้า หากมันเทศสามารถปลูกได้ดั่งที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนว่า เมื่อนั้นให้คนสัตว์ทุกคนปลูก ก็คงไม่ต้องกังวลเรื่องขาดแคลนอาหารอีกต่อไป
“มันเทศมากมายขนาดนี้ มีวิธีใดจะเก็บกลับไปได้บ้าง?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่ทันสังเกตปฏิกิริยาของมั่วฉือและคนอื่นๆ พึมพำกับตัวเอง
แท้จริงนางสามารถเก็บเข้ากระเป๋ามิติได้โดยตรง แต่ตอนนี้ยังไม่สามารถเชื่อใจมั่วฉือและพวกเขาได้เต็มที่ โดยเฉพาะหล่านเยว่ที่ตนสัญญาจะปล่อยเขาหลังจากร้อยวัน หากความลับเรื่องมิติของนางถูกเขาเปิดเผย จะนำมาซึ่งปัญหา