“นายหญิงมองข้าอย่างนี้ทำไม?”
มั่วฉือเห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนจ้องตนไม่เลิก ก็หยุดฝีเท้าแล้วเดินเข้ามาหานาง
“ข้านึกว่าเจ้าจะโกรธมาก แล้วสั่งสอนเขาสักที” เจียงเนี่ยนเนี่ยนพูดตามตรง
“ทำไมล่ะ?” มั่วฉือถามอย่างแปลกใจ
“เมื่อคืนเขาหายไป ไม่เห็นเจ้าหน้าตาบึ้งตึงหรือไง?” นึกถึงใบหน้าอันน่าสะพรึงของมั่วฉือเมื่อคืน เจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดว่ามั่วฉือจะต้องลงไม้ลงมือแน่
“ในแผ่นดินสัตว์ประหลาด หากพ่อพันธุ์เคร่งครัดกับกฎระเบียบมากเกินไป ก็ไม่ใช่เรื่องดี”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเข้าใจทันที
ที่แท้การเข้มงวดก็มีเพียงตอนฝึกฝนพลังให้ลูกสัตว์ประหลาดเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่น มั่วฉือดูเหมือนจะไม่ก้าวก่ายมากนัก
“เอาล่ะ นายหญิงเมื่อคืนก็พักผ่อนไม่เต็มที่ ไปกินอะไรหน่อย แล้วพักผ่อนเถอะ!”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า แล้วกลับเข้าถ้ำไป
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เจียงเนี่ยนเนี่ยนถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงอึกทึก
ได้ยินเสียงดังลั่นมาจากด้านนอก เจียงเนี่ยนเนี่ยนคิดว่าฝนฟ้าคะนอง จนกระทั่งลุกขึ้นเดินไปที่ปากถ้ำ จึงรู้ว่าที่ไหนได้ ฟ้าไม่ได้ผ่า แต่เป็นการต่อสู้กันต่างหาก
“เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยื่นมือเขย่าลูกสัตว์ประหลาดที่ยืนดูอยู่ตรงปากถ้ำ แล้วถามด้วยความอยากรู้
“แม่ ตื่นแล้วหรือ!”
ใบหน้าของลูกสัตว์ประหลาดฉายแววกังวลเล็กน้อย