“ข้าไม่รู้ว่าป่าหมอกควันนี้เจ้าเป็นคนพูดได้แต่เพียงผู้เดียว?”
นอกถ้ำ เสียงของเพศผู้อันทุ้มก้องดังเข้ามา น้ำเสียงเต็มไปด้วยการท้าทาย ดูเหมือนไม่ยอมรับคำพูดของอาฉือ
“ข้างนอกเป็นใคร?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
อาฉือยิ้มอย่างสบาย ๆ ราวกับไม่สนใจความหยิ่งผยองในน้ำเสียงของคนนอก “เป็นสหายเก่า!”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนและอาฉือพาสามีสัตว์ทั้งหมดออกไปที่ปากถ้ำ ก็เห็นเพศผู้ผมทองร่างใหญ่ยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น
ก่อนจะมาถึง เพศผู้ผมทองได้กลิ่นว่าในอากาศมีกลิ่นของคนมากกว่าอาฉือเพียงคนเดียว จึงเป็นกังวลและแวะมาดู แต่ดูเหมือนเขาจะไม่คิดว่าอาฉือจะมีสตรีสัตว์อยู่ข้างกาย เขาตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วจึงแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง มองไปที่อาฉือ
“เจ้าคนนี้ ออกไปเที่ยวหนึ่งกลับพาสัตว์มามากมายขนาดนี้ ทำอะไรกันแน่?” เพศผู้ผมทองไม่เดินเข้าไปใกล้ แต่สูดดมกลิ่นในอากาศ แล้วถามด้วยความไม่อยากเชื่อ “เจ้า...ทะลวงแล้ว?”
อาฉือไม่ตอบ แต่แนะนำกับเจียงเนี่ยนเนี่ยนอย่างอ่อนโยน “นายหญิง เขามีร่างแท้เป็นเสือทอง ชื่อกังหย่า เป็นสหายที่ข้ารู้จักตั้งแต่เพิ่งมาถึงป่าหมอกควัน”
กังหย่าพูดอย่างไม่พอใจ “ใครเป็นสหายเจ้า? มีสหายที่ทิ้งกันไปโดยไม่บอกกล่าวหรือ?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองออกว่ากังหย่าก็เป็นเพศผู้ที่น่ารัก แม้ปากจะพูดดูถูกอาฉือ แต่พออาฉือกลับมาเป็นคนแรกที่เข้ามาดู นี่ก็เพียงพอจะบอกได้ว่าเป็นสหายแท้จริง