เมื่อเห็นอวิ๋นเจวี๋ยโน้มเข้ามาอีกครั้ง เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ยิ้มและหลับตาลง ทว่ายังไม่ทันที่ริมฝีปากทั้งสองจะสัมผัสกัน เสียงของอิ๋นชวนก็ดังขึ้นจากด้านหลังอย่างเย็นชา
"เจ้าทั้งสองกำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ?"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหันกลับไปอย่างเขินอาย เห็นอิ๋นชวนจ้องมองนางด้วยแววตาอาฆาต
"นายหญิง ท่านไม่ใช่สัญญาว่าจะร่วมสัญญากับข้าก่อนหรือ?"
อิ๋นชวนเกือบจะร้องไห้จริงๆ ก่อนหน้านี้ที่เมืองหมื่นสัตว์ก็ไม่เคยร่วมสัญญาสำเร็จเลย มาถึงชายทะเลตอนนี้ กลับถูกอวิ๋นเจวี๋ยแย่งไปก่อน
เขารู้สึกน้อยใจตัวเองจริงๆ!
"ข้าไม่ได้บอกว่าไม่ร่วมสัญญากับเจ้า!" เจียงเนี่ยนเนี่ยนอธิบายอย่างจนใจ
แม้ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับอวิ๋นเจวี๋ยจะดีขึ้นบ้าง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นร่วมสัญญากันโดยตรง
"เช่นนั้นนายหญิง คืนนี้เราร่วมสัญญากันดีหรือไม่?"
อิ๋นชวนรีบถามด้วยความดีใจทันที
เจียงเนี่ยนเนี่ยนขมวดคิ้ว แม้ตลอดทางนางจะไม่ได้ออกแรงอะไร แต่กินไม่ได้นอนไม่หลับ นางอยากพักผ่อนให้เต็มที่สักคืน หากตกลงร่วมสัญญากับอิ๋นชวน คืนนี้คงไม่ได้พักผ่อนแน่นอน
แต่หากไม่ตกลง อิ๋นชวนก็คงไม่ยอมง่ายๆ
"อิ๋นชวน!"
ไป๋เฉินเดินเข้ามาหาเจียงเนี่ยนเนี่ยน แล้วโอบนางไว้ในอ้อมแขน "นายหญิงเพิ่งมาถึงชายทะเล ต้องพักผ่อนให้เต็มที่ เรื่องร่วมสัญญารอไว้ทีหลังเถิด"
อิ๋นชวนไม่พอใจขึ้นมาทันที ทำไมต้องรอทีหลังด้วย เขารู้สึกได้ว่าหากไป๋เฉินมาช้าไปอีกนิด นายหญิงก็คงตอบตกลงไปแล้ว