จูบนั้นยาวนานและเย้ายวนยิ่งนัก
เจียงเนี่ยนเนี่ยนสาบานได้ว่า ตั้งใจเพียงจะจูบเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าไป๋เฉินจะอดใจไม่ไหวเพียงนี้
“ขออภัย นายหญิง......”
เมื่อเผชิญสายตาตกตะลึงของเจียงเนี่ยนเนี่ยน ไป๋เฉินก็ตื่นตกใจจนอยากจะหนี แต่นางกลับคว้าตัวเขาไว้ได้
“หนีไปไหน?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
สายตาของไป๋เฉินลอยเรื่อยเปื่อย ไม่กล้าจับจ้องเจียงเนี่ยนเนี่ยน เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเช่นไร ปกติใจเขามั่นคงเพียงใด แต่เมื่อพบนาง ความมั่นคงเหล่านั้นกลับกลายเป็นเรื่องน่าขันไปหมด
“เจ้าออกไปเช่นนี้ หากให้พวกนั้นเห็นจะทำอย่างไร?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนระงับรอยยิ้มแล้วเอ่ยถาม
ไป๋เฉินเห็นได้ชัดว่ายิ่งว้าวุ่นมากขึ้น “ข้า...ข้า......”
“อาเฉิน!”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนวางมือลงบนบ่าเขา ดันให้เขานั่งลงอีกครั้ง แล้วลุกขึ้นคร่อมบนตักของเขา ใช้สองมือโอบคอเขา มองเขาอย่างสุดซึ้ง
“นายหญิง......”
เมื่อสัมผัสสายตาของเจียงเนี่ยนเนี่ยน ไป๋เฉินรู้สึกหัวใจเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เขาอยากทำให้ตัวเองสงบลงจริง ๆ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ความร้อนระอุในกายกลับยิ่งกำเริบมากขึ้น
“อืม เจ้าพูดสิ!”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยอมรับว่า นางจงใจ ให้ไป๋เฉินเอ่ยปากเอง
“ข้า......” ดวงตาของไป๋เฉินเต็มไปด้วยความปรารถนาต่อเจียงเนี่ยนเนี่ยน ในที่สุดก็ไม่อาจข่มใจได้ “ข้าอยาก......”
นางไม่รอให้เขาพูดจบ จูบของเจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ร่วงลงมา
“ข้าเข้าใจ!”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนกระซิบเบา ๆ