โชคดีที่อิ๋นชวนและหลันกลับมาทันเวลา มิเช่นนั้นไป๋เฉินคงไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
วันนี้นายหญิงแตกต่างจากที่เคยรู้จักโดยสิ้นเชิง คำพูดที่ทำให้คนตะลึงพรวดพราดออกมาไม่หยุด สร้างความประหลาดใจให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่เมื่อมองดูเจียงเนี่ยนเนี่ยนที่มีความสุข ไป๋เฉินก็พลันเข้าใจบางอย่างขึ้นมาได้
นายหญิงแม้จะรักพวกเขามากและยินดีอยู่ร่วมกับพวกเขา แต่นางก็ควรได้คลุกคลีกับสตรีสัตว์รุ่นราวคราวเดียวกันบ้าง เพื่อจะได้มีความสุขยิ่งขึ้น
เพราะในบ้านมีเพศผู้มากขึ้น บทสนทนาของสตรีทั้งสองจึงย่อมระมัดระวังขึ้นเป็นธรรมดา
เจียงเนี่ยนเนี่ยนจ้องท้องที่เริ่มนูนของอวิ๋นหลี "เจ้าเพิ่งตั้งครรภ์ได้ไม่นานมิใช่หรือ? เหตุใดข้ารู้สึกว่าท้องของเจ้ากลับใหญ่กว่าตอนที่ข้าใกล้คลอดเสียอีก?"
ได้ยินดังนั้น อวิ๋นหลีก็ลูบท้องน้อยของตน "เหลี่ยเฟิงบอกว่า ในท้องของข้ามีไข่ถึงเจ็ดฟองเลยทีเดียว!"
เจ็ดฟอง?
เจียงเนี่ยนเนี่ยนตกตะลึง!
ไม่ใช่บอกว่าสตรีสัตว์บนแผ่นดินสัตว์มีพลังให้กำเนิดทั่วไปนักหรอกหรือ?
"เหลี่ยเฟิงช่างเก่งจริง ทำให้เจ้ามีไข่เจ็ดฟองได้ในคราวเดียว!"
เดิมทีก็แค่พูดส่งๆ ไปเท่านั้น แต่เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่คิดเลยว่า หลังจากนี้ประโยคนี้จะถูกสามีสัตว์ทั้งหลายหยิบยกขึ้นมาพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พอถึงเวลาพักผ่อนยามค่ำคืน อวิ๋นหลีก็ยังคงยืนกรานจะกลับไปถ้ำของตน ตอนที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนกำลังจะเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง เหลี่ยเฟิงและอวิ๋นเจวี๋ยก็กลับมาแล้ว
เมื่อทราบว่าทุกอย่างราบรื่นดีตลอดทั้งวัน เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงค่อยวางใจ
เมื่อเหลี่ยเฟิงกลับมาแล้ว เจียงเนี่ยนเนี่ยนย่อมไม่รั้งอวิ๋นหลีไว้อีก แต่ก่อนที่นางจะจากไป นางก็ดึงอวิ๋นหลีไปข้างๆ แล้วกระซิบเบาๆ ว่า "บัดนี้เจ้ามีไข่ถึงเจ็ดฟอง เวลาอยู่กับเหลี่ยเฟิง ต้องรู้จักระมัดระวังให้มาก เข้าใจหรือไม่?"