สองวันต่อมา
เหลี่ยเฟิงพาอวิ๋นหลีมาหาเจียงเนี่ยนเนี่ยน
"ข้าตกลงแล้ว!"
เหลี่ยเฟิงกล่าวด้วยสายตาแน่วแน่
เจียงเนี่ยนเนี่ยนไม่รู้สึกแปลกใจนัก เพราะจากที่รู้จัก เหลี่ยเฟิงควรจะรับผิดชอบเรื่องนี้เพื่อชายทะเลอยู่แล้ว หากจะแปลกใจ ก็แปลกใจที่เขาตัดสินใจได้เร็วขนาดนี้
"ข้านึกว่าเจ้าจะลังเลอยู่นาน" เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองเหลี่ยเฟิง "ไม่ว่าจะอย่างไร ตั้งแต่เจ้าได้ตัดสินใจ พวกเราจะอยู่ข้างเจ้าแน่นอน"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนหันไปทางอวิ๋นหลี "อาหลี ช่วงนี้เจ้าอยู่กับข้าก่อนเถิด!"
ลั่วซินคนนี้ไม่เลือกวิธีเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย หากรู้ว่าเหลี่ยเฟิงคิดจะแย่งตำแหน่งราชาอินทรีกับหลิงเซวียน คงใช้ประโยชน์จากอวิ๋นหลีเพื่อบีบเหลี่ยเฟิงแน่
"ทำไมหรือ?" อวิ๋นหลีไม่เข้าใจ
"จอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์กังวลว่าพวกเขาจะคิดร้ายต่อนายหญิงหรือ?"
เหลี่ยเฟิงฉลาดจริงๆ เข้าใจเจตนาของเจียงเนี่ยนเนี่ยนได้ทันที
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า
แต่อวิ๋นหลีกลับไม่คิดเช่นนั้น "นั่นเป็นการต่อสู้ระหว่างเพศผู้ คงไม่ลามมาถึงสตรีสัตว์หรอก"
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยิ้มแล้วส่ายหัว "อวิ๋นหลี อย่าประเมินความชั่วร้ายของมนุษย์ใจต่ำเกินไป"
"นายหญิง ข้าเห็นด้วยกับจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์!" เหลี่ยเฟิงเห็นด้วยกับเจียงเนี่ยนเนี่ยนเป็นอย่างยิ่ง "ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด เจ้าจงวางใจอยู่กับจอมนารีผู้ศักดิ์สิทธิ์เถิด!"
อวิ๋นหลีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างจนใจ