วันรุ่งขึ้น
บรรดาสามีสัตว์นั่งอยู่ในถ้ำหิน เวลาผ่านไปก็เหลือบมองปากถ้ำของเจียงเนี่ยนเนี่ยนเป็นระยะ
วันนี้เป็นอะไรไป?
ถึงเวลาเช่นนี้แล้ว เหตุใดนายหญิงยังไม่ตื่นอีกเล่า? ยามปกติในเวลาเช่นนี้ แม้เมื่อคืนจะเหนื่อยล้าเพียงใด ก็ควรตื่นได้แล้ว
หรือว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น?
หรือไม่ก็ร่างกายไม่สบาย?
"อิ๋นชวน เมื่อคืนเจ้าก็หนักมือเกินไปหรือไม่ ทำไมนายหญิงถึงยังไม่ตื่น?" หลันทนไม่ไหวจึงเอ่ยถาม
อิ๋นชวนเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ "ไม่น่าจะ...กระมัง!"
หากอิ๋นชวนตอบตรง ๆ ว่าทำทุกอย่างพอดี คนอื่นก็คงวางใจกว่า แต่พอได้ยินน้ำเสียงที่เขาเองก็ไม่แน่ใจเช่นนั้น ทุกคนก็ยิ่งนั่งไม่ติด
"ข้าจะไปดูเอง!"
ไป๋เฉินเป็นห่วงนัก จึงตัดสินใจไปดูสถานการณ์ เห็นดังนั้น อิ๋นชวน หลัน และอวิ๋นเจวี๋ยจึงเดินตามไปด้วย
แต่สิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดคือ เจียงเนี่ยนเนี่ยนตื่นนานแล้ว พอได้ยินเสียงฝีเท้าพวกเขา นางก็รีบดึงผ้าหนังสัตว์ขึ้นมาห่มคลุมตัวมิดชิด
พอเข้าประตูมา เห็นเจียงเนี่ยนเนี่ยนขดตัวเป็นก้อนใหญ่บนเตียง ไป๋เฉินก็ขมวดคิ้ว
นายหญิงเป็นอะไรไป?
"นายหญิง ไม่สบายตรงไหนหรือไม่?"
ไป๋เฉินเดินเข้าไปใกล้ อยากจะดึงผ้าหนังสัตว์ออก แต่เจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับกำไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย ไป๋เฉินก็ไม่กล้าออกแรง กลัวจะทำให้นางบาดเจ็บ
"อิ๋นชวน บอกแล้วว่าเป็นเจ้า ดูสิ นายหญิงโกรธแล้ว!"
หลันชี้ไปที่อิ๋นชวนพร้อมทั้งเอ่ยด้วยความโมโห
"ข้าไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ..."
อิ๋นชวนแทบร้องไห้ เขาช่างโดนหาเรื่องจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ตนไม่ได้ทำอะไรเลย ตอนที่นายหญิงหลับก็ยังปกติดีอยู่