ตลอดช่วงบ่าย เจียงเนี่ยนเนี่ยนอดสงสัยไม่ได้ว่าสิ่งที่เยว่เฟิงพูดถึงนั้นคืออะไรกันแน่
จะเป็นช้างหรือไม่?
แม้แผ่นดินสัตว์ประหลาดจะมีทุกสิ่ง แต่ที่นี่ไม่ใช่ทวีปแอฟริกา และไม่ใช่เขตอากาศแบบหยุนหนาน ตามหลักแล้วไม่ควรมีช้างอยู่ที่นี่
แล้วมันจะเป็นอะไรล่ะ?
สิ่งใหญ่โต...
ความอยากรู้อยากเห็นนี้ดำเนินต่อไปจนกระทั่งเข้าไปในวังราชันสัตว์
เพียงแต่ว่า หลังจากเข้ามาแล้ว เจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับไม่เห็นเยว่เฟิง นางจึงดึงตัวหลานหลานที่ชอบติดตามเยว่เฟิงอยู่เสมอมา
"หลานหลาน สิ่งใหญ่โตที่พ่อพูดถึงคืออะไร?"
หลานหลานกำลังพิงกำแพงพักผ่อน ได้ยินเสียงของเจียงเนี่ยนเนี่ยนก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองนางแล้วชี้ไปที่สระน้ำข้างๆ
ในสระน้ำหรือ?
เจียงเนี่ยนเนี่ยนเดินเข้าไปด้วยความอยากรู้ พอเดินถึงขอบสระ ก็มีเสียงดังสนั่นพุ่งขึ้นมาจากน้ำ อ้าปากกว้างราวกับกะละมังเลือด ทำเอาหวาดเสียวจนนางถอยหลังล้มลง โชคดีที่ไป๋เฉินตามมาอยู่ข้างหลังเสมอ เจียงเนี่ยนเนี่ยนจึงล้มลงไปในอ้อมแขนของเขาโดยตรง
"นายหญิง! ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่!"
โชคดีที่กำแพงรอบสระสูงพอ สิ่งที่อยู่ในน้ำจึงไม่สามารถออกมาได้
เจียงเนี่ยนเนี่ยนยังคงใจสั่นอยู่ โลมหน้าอกของตนพลางส่ายหน้า "ฉันไม่เป็นไร แค่เร็วเกินไป ตกใจนิดหน่อย"
โอ้แม่เจ้า!
เมื่อครู่ นางเห็นอะไรกันแน่?
จระเข้?
จระเข้ยักษ์ตัวหนึ่ง!
ไม่ได้การ นางต้องไปดูอีกครั้งให้แน่ใจ
คราวนี้ เจียงเนี่ยนเนี่ยนเตรียมใจไว้แล้ว ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ ก็เห็นบนก้อนหินกลางสระ มีจระเข้ตัวหนึ่งนอนอาบแดดอย่างสบายอารมณ์ มองให้ดี ในน้ำยังมีจระเข้อีกหลายตัวว่ายไปมา