เจียงเนี่ยนเนี่ยนยกมือกวาด ปืนใหญ่ถูกเก็บกลับเข้าสู่มิติในพริบตา
“ผู้ที่คิดค้นสิ่งนี้ขึ้นมา เจตนาเดิมคือเพื่อให้ผู้ที่ไร้ความสามารถในการปกป้องตัวเอง ได้มีวิธีปกป้องตนเอง หากรู้ว่ามันจะทำให้พวกเจ้าหมดความมุ่งมั่นที่จะพัฒนาตนเอง เขาผู้นั้นย่อมเสียใจที่คิดค้นมันขึ้นมา”
“ข้าก็เช่นกัน!” เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองพวกเขา “หากรู้แต่แรกว่ามันจะทำให้พวกเจ้าหลงผิด คิดว่าตนเองไร้ค่า ข้าย่อมไม่นำมันออกมาแน่”
อันที่จริง เจียงเนี่ยนเนี่ยนรู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อย ครั้งก่อนตอนที่นำจรวดยิงออกมา นางสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนไปทางอารมณ์ของสามีสัตว์ เพียงแต่ตอนนั้นยังไม่ชัดเจนนัก
ครั้งนี้ ไม่คิดเลยว่ามันจะสั่นคลอนความเชื่อที่พวกเขายึดมั่นมานานขนาดนี้
หากรู้แต่แรก นางก็ไม่ควรละโมบอยากได้แก่นสัตว์เหล่านั้นเลย
“นายหญิง!” ไป๋เฉินก้าวไปข้างหน้า คว้ามือเจียงเนี่ยนเนี่ยนไว้ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน”
“พวกข้าต่างหากที่คิดว่า เมื่อนายหญิงมีของวิเศษเช่นนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพวกข้าอีก แล้วเช่นนั้นจะพยายามแข็งแกร่งไปเพื่อสิ่งใด ความคิดเช่นนี้ผิดตั้งแต่แรกแล้ว หาใช่นายหญิงผิดไม่”
ฟังคำอธิบายของไป๋เฉิน เจียงเนี่ยนเนี่ยนพุ่งเข้าไปกอดเขาแน่น “ไม่ ข้าต่างหากที่คิดไม่รอบคอบ”
ไป๋เฉินมีรอยยิ้มที่มุมปาก ยกมือลูบหลังศีรษะของเจียงเนี่ยนเนี่ยนเบา ๆ “เรากลับกันเถิด!”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า ปล่อยให้ไป๋เฉินอุ้มตน เดินมุ่งหน้าไปทางถ้ำ