ไป๋เฉินตะลึงงัน
มองดูเงาหลังของเจียงเนี่ยนเนี่ยนที่จากไป จึงตระหนักได้ว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนดูเหมือนจะโกรธ จึงรีบก้าวเท้าตามไปทันที
ไป๋เฉิน: นายหญิง ท่านโกรธหรือ?
เจียงเนี่ยนเนี่ยนสีหน้าเย็นชา: ไม่ได้โกรธ
ไป๋เฉิน: แต่นายหญิงดูเหมือนโกรธจริงๆ
เจียงเนี่ยนเนี่ยน: ข้าไม่ได้โกรธ!
ไป๋เฉิน: นายหญิง ข้าผิดไปแล้ว!
เจียงเนี่ยนเนี่ยน: ......
บทสนทนาแบบนี้ดำเนินไปจนถึงหน้าบ้านหิน เจียงเนี่ยนเนี่ยนมองเห็นเพศผู้แปลกหน้าคนหนึ่งที่ปรากฏตัวที่หน้าประตู จึงขมวดคิ้ว
"เจ้าเป็นใคร?"
ไป๋เฉินเดินเข้าไปข้างหน้าเจียงเนี่ยนเนี่ยนอย่างไม่ให้ใครสังเกต เพื่อปกป้องนางไว้ข้างหลัง
เพศผู้แปลกหน้าหันกลับมา เห็นไป๋เฉินมีท่าทีระแวดระวัง ก็อดยิ้มไม่ได้ "เจ้าคือเจียงเนี่ยนเนี่ยนใช่หรือไม่ เจ้ามีสามีสัตว์เงือกชื่อหลัน ใช่หรือไม่?"
เมื่อได้ยินชื่อของหลัน เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็รีบผลักไป๋เฉินออกแล้วเดินออกไป
หลันออกไปเกือบสี่วันแล้ว ยังไม่กลับมา เจียงเนี่ยนเนี่ยนตั้งใจว่าถ้าพรุ่งนี้ยังไม่กลับ ก็จะพาสามีสัตว์ทั้งหมดออกไปตามหา
"หลันเกิดเรื่องบางอย่าง กลัวว่าเจ้าจะเป็นกังวล จึงให้ข้ามาบอกเจ้า"
ชายผู้นั้นพูดพลางกวาดตามองเจียงเนี่ยนเนี่ยนขึ้นลง ไม่แปลกใจที่หลันเงือกผู้นั้นคิดถึงนางไม่รู้ลืม ที่แท้นายหญิงของเขาก็งดงามเพียงนี้
"เขาเป็นอะไรไป?" เจียงเนี่ยนเนี่ยนรีบเดินไปข้างหน้าผู้มาเยือน สีหน้ากังวลถาม
"ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ก็แค่ตอนทะลวงเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย ทำให้ตอนนี้มาเจ้าไม่ได้" ชายผู้นั้นพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับหลันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ