ที่ชายทะเลรออยู่เนิ่นนาน อาฉือและกังหย่าจึงกลับมา
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
เจียงเนี่ยนเนี่ยนรีบลุกขึ้นถาม
สามีสัตว์ประหลาดทั้งสองไม่พูดอะไร เจียงเนี่ยนเนี่ยนฝืนยิ้มออกมา ปลอบใจว่า “ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เราค่อยไปหาต่อก็ได้”
มองดูท่าทางเศร้าใจของเจียงเนี่ยนเนี่ยน สามีสัตว์ประหลาดทั้งหลายในใจก็อดรู้สึกขมขื่นไม่ได้
อิ๋นชวนย่อตัวลงไม่ไกลนัก มือกำกิ่งไม้เล็กๆ ขีดเขียนเป็นวงกลมไม่หยุด ปากก็พึมพำไม่รู้ว่าพูดอะไร
[เจ้าบ้าน เหตุใดเจ้าจึงออกจากเมืองหมื่นสัตว์ประหลาดอีกแล้ว?]
ตอนที่เจียงเนี่ยนเนี่ยนก้มหน้าครุ่นคิด นั่งอยู่บนโขดหินริมหาดมองผืนทะเลอันสงบนิ่ง ระบบก็ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน
[ก่อนหน้านี้เจ้าไปที่ใดมา ข้าร้องเรียกเท่าไรเจ้าก็ไม่ปรากฏตัว]
จู่ๆ ได้ยินเสียงของระบบอีกครั้ง เจียงเนี่ยนเนี่ยนทั้งโกรธทั้งรู้สึกน้อยใจ
[เอ่อ...]ระบบดูเหมือนไม่คิดว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนจะเป็นเช่นนี้ [ทุกรอบเดือนระบบต้องไปรายงานต่อระบบหลัก...]
[อย่าพูดเรื่องพวกนั้นก่อน]เจียงเนี่ยนเนี่ยนรีบขัดการอธิบายของระบบ [หลันเกิดเรื่องขึ้น ข้าต้องการรู้ตำแหน่งของเขาเดี๋ยวนี้]
เมื่อได้ตำแหน่งที่แน่ชัดของหลันจากระบบแล้ว เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็หันไปมองแวบหนึ่ง
หรือควรจะรอถึงพรุ่งนี้ค่อยไปตามหาหลัน?
เมื่อครู่ระบบก็บอกแล้วว่า สัญญาณชีวิตของหลันไม่มีปัญหาอันใด
“นายหญิง เป็นอะไรไปหรือ?”
ไป๋เฉินสัมผัสได้ถึงสายตาของเจียงเนี่ยนเนี่ยนเป็นคนแรก รีบลุกขึ้นเดินเข้ามาหานาง