“กระสอบป่านเหรอ?”
โจวเว่ยกั๋วจ้องเจียงหว่าน ราวกับกำลังมองกระต่ายที่กระโดดเข้ากับดักเอง
“ไม่มี เธอจะเอากระสอบป่านไปทำอะไร?”
“ใส่เกลือไง” เจียงหว่านตอบอย่างมั่นใจ “ตั้ง 50 ชั่ง จะให้ใช้มือกอบกลับไปได้ยังไง”
โต้วจื่อขยับเข้าไปกระซิบข้างหูโจวเว่ยกั๋ว “คุณโจว เธอหัวกระแทกจนสมองกระทบกระเทือนหรือเปล่า? ที่นี่ก็มีแต่บ้านชาวบ้าน จะไปหาเกลือ 50 ชั่งมาจากไหน? เกลือแพงยิ่งกว่าอาหารอีก พวกหมาขาวในเขตควบคุมปิดเส้นทางเกลือแน่นหนา ขนาดผงเกลือสักเม็ดก็ยังเล็ดลอดเข้ามาไม่ได้...”
“ฉันรู้หมดแล้ว” โจวเว่ยกั๋วยกมือห้ามเขา สายตายังไม่ละจากเจียงหว่าน “เธอบอกว่าเธอหาเกลือมาได้”
“ถ้างั้นเธอจะเอากระสอบไปทำไม!”
โจวเว่ยกั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
เรื่องนี้จะแพร่งพรายไม่ได้เด็ดขาด ยิ่งห้ามไปขอยืมจากชาวบ้าน คนมากปากมาก หากข่าวรั่วไหล เจียงหว่านเป็นหญิงสาวที่ไม่รู้ที่มาที่ไป จะต้องแบกรับความเสี่ยงมหาศาล
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น
“ใต้เตียงฉันมีกระสอบป่านเก่าอยู่ใบหนึ่ง โต้วจื่อ เฝ้าอยู่ในห้อง อย่าเอาเรื่องนี้ไปพูดข้างนอก ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าไรก็ยิ่งดี”
โต้วจื่อชะงักไปนิด ก่อนจะรับคำอย่างว่าง่าย
เจียงหว่านพิงกำแพงดิน กระตุ้นระบบในใจ
“ระบบ ฉันสั่งเกลือแล้ว ของอยู่ไหน?”
หน้าจอเรืองแสงวาบ
【ยืนยันคำสั่งซื้อ: เกลือบริสุทธิ์ × 50 ชั่ง ต้องใช้แต้มศรัทธา 100 แต้ม】
【ยอดคงเหลือปัจจุบัน: 100】
【แจ้งเตือน: ร้านของเราดำเนินกิจการอย่างซื่อสัตย์ ไม่ให้ซื้อเชื่อ กรุณารับสินค้า ณ สถานที่ลับแห่งใดก็ได้ในกาลเวลานี้】
“สถานที่ลับหมายความว่ายังไง?”
【หมายความตามตัวอักษร การส่งสินค้าถึงบ้านส่งผลกระทบต่อระเบียบของกาลเวลา ร้านของเราไม่มีบริการดังกล่าว กรุณามารับสินค้าด้วยตนเอง】
เจียงหว่าน: “...”
ให้ตายสิ ที่แท้ก็ต้องไปรับเอง ยุคที่แม้แต่จิงตงยังส่งฟรี แต่ร้านเก่าแก่อายุนับร้อยปีกลับไม่ยอมจัดส่ง
“แล้วตอนนี้ของอยู่ที่ไหน?”
บนหน้าจอปรากฏแผนที่อย่างหยาบ ๆ จุดสีแดงกะพริบอยู่บนเขาด้านหลังหมู่บ้าน ในหุบเขาแห่งหนึ่งไม่ไกลจากเนินหินระเกะระกะ
เจียงหว่านจดจำตำแหน่งไว้เงียบ ๆ
โจวเว่ยกั๋วกลับมาพร้อมกระสอบอย่างรวดเร็ว กระสอบซักสะอาดแล้ว เพียงแต่ขอบตรงมุมเริ่มรุ่ย
เจียงหว่านรับกระสอบมา
“พวกคุณรอฉันก่อนนะ ฉันไปเอาของ”
“จริงสิ” เธอพูด “ก่อนฟ้ามืด พวกคุณก็จะมีเกลือกินแล้ว”
ภายในห้องเงียบไปชั่วขณะ
โจวเว่ยกั๋วสอดสมุดเข้าอกเสื้อ “ฉันไปกับเธอ”
“ไม่ต้อง ๆ” เจียงหว่านรีบโบกมือ “ฉันไปเองก็ได้ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
“เธอจะไปไหน?”
“แถวนี้ไม่ปลอดภัย เธอไปคนเดียวก็ยิ่งไม่ปลอดภัย”
เจียงหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง เธอรู้ว่าโจวเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอ ไม่ได้จงใจหาเรื่อง
เธอไม่ดันทุรัง บอกไปตามตรง
“เขาด้านหลังนั่นแหละ ที่ที่ฉันต้องไปอยู่ในหุบเขา”
“เขาด้านหลัง” โจวเว่ยกั๋วทวนคำ
“พวกหมาขาวเพิ่งไปวนเวียนแถวนั้นเมื่อวานซืน เธอเป็นคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไป แล้วยังจะไปเขาด้านหลังคนเดียวอีก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงจริงจังขึ้น “ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อเธอ แต่ฉันปล่อยให้เธอไปเสี่ยงคนเดียวไม่ได้ เธอไม่เห็นพวกเราเป็นพวกเดียวกัน หรือไม่เห็นตัวเองเป็นพวกเดียวกันกันแน่?”
เจียงหว่านถึงกับพูดไม่ออก
คำพูดนี้ตอบยังไงก็เป็นหลุมพรางทั้งนั้น
“งั้นคุณไปกับฉัน โต้วจื่ออยู่เฝ้าประตู” เธอว่า
“ทำไมล่ะ!” โต้วจื่อกระโดดโหยง “ฉันก็จะไปด้วย!”
“ถ้านายไป แล้วใครจะเฝ้าประตู?”
โต้วจื่ออ้าปาก แต่เถียงไม่ออก เขาฮึดฮัดวางปืนไรเฟิลพิงกำแพง แล้วไปนั่งยอง ๆ วาดวงกลมอยู่ตรงปากประตู
ทางขึ้นเขาด้านหลังเดินยากกว่าที่เจียงหว่านคิด
เธอสวมรองเท้ากีฬา ย่ำไปบนก้อนกรวดทีละก้าวอย่างทุลักทุเล เดินได้ไม่มั่นคงเท่าโจวเว่ยกั๋วที่สวมรองเท้าผ้าเสียอีก
โจวเว่ยกั๋วเหน็บปืนพกไว้ที่เอว ระหว่างทางไม่พูดอะไร มีเพียงหันกลับมามองเธอเป็นครั้งคราวเพื่อดูว่าเธอตามทันหรือไม่
จุดสีแดงในหุบเขาอยู่หลังพุ่มไม้
เจียงหว่านแหวกพุ่มไม้ ก็เห็นห่อสีดำอยู่ใต้ก้อนหิน
เธอเปิดดู
เกลือบริสุทธิ์ 50 ชั่ง บรรจุอยู่ในถุงสานสมัยใหม่ สีขาวสะอาด เนื้อละเอียด สะท้อนแสงระยิบหริบใต้แดด
มาพร้อมถุงแบบนี้ เธอจึงไม่ต้องเตรียมถุงแยกต่างหาก
ถุงใบนี้ยังใช้ประโยชน์ได้อีกมาก
โจวเว่ยกั๋วยืนอยู่ด้านหลังเธอ ลมหายใจหยุดชะงัก
“นี่มัน...” เขาย่อตัวลง ใช้นิ้วหยิบเกลือขึ้นมาเล็กน้อย แล้วแตะปลายลิ้น วินาทีถัดมา ร่างทั้งร่างของเขาก็แข็งค้างราวกับถูกฟ้าผ่า
เค็ม
นี่คือเกลือ
เกลือที่ไม่ปนทราย ไม่ปนยิปซัม ขาวจ้าจนแสบตา
ของที่ในเขตฝ่ายขาวใช้เงินหยวนเงินแท่งหนึ่งแลกได้ไม่ถึงหนึ่งชั่ง บัดนี้วางเรียงอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเป็นระเบียบ ตั้ง 50 ชั่ง
“เจียงหว่าน” เสียงโจวเว่ยกั๋วแหบพร่า “เกลือนี่มาจากไหน?”
“ฉันบอกแล้วไงว่ามาจากอีก 100 ปีข้างหน้า” เจียงหว่านยัดถุงสานใส่ลงในกระสอบป่าน “พวกคุณไม่เชื่อเอง”
คราวนี้โจวเว่ยกั๋วไม่เถียง
เขาจ้องถุงเกลืออยู่นานเต็มหนึ่งนาที จู่ ๆ ก็ยื่นมือถอดหมวกทหารออก แล้วย่อตัวลงข้างก้อนหิน วางศอกบนหัวเข่า ท่าทางเหมือนรูปสลักที่ถูกควักหัวใจออกไป
“ในกองร้อยของเรา” เขาเอ่ยเสียงเบา “มีคนเจ็บ 11 คน ขาบวมกันหมด สองคนบวมขึ้นมาถึงเข่า ผิวตึงจนเป็นเงา กดทีไรก็เป็นรอยบุ๋ม แถมยังไม่รู้สึกตัวแล้ว หมอบอกว่าถ้าไม่มีเกลือ คงไม่รอดพ้นฤดูหนาวนี้”
“ตอนนี้มีแล้ว” เจียงหว่านบอก “มี 50 ชั่ง ใช้อย่างประหยัดก็พอ”
“ไม่พอ” โจวเว่ยกั๋วส่ายหน้า “พอแผลหายก็ต้องไปรบ พอไปรบก็ต้องกินเกลือ นี่มีแค่ 50 ชั่ง”
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายจนน่าตกใจ
“ที่เธอบอกว่าต้องให้คนอื่นดีกับเธอถึงจะหาเกลือมาได้ ถ้าพวกเรายังดีกับเธอ เธอก็หาเพิ่มได้ใช่ไหม?”
【ติ๊ง】
【ตรวจพบความปรารถนาดีจากใจจริง แหล่งที่มา: โจวเว่ยกั๋ว แต้มศรัทธา +150】
【ตรวจพบความต้องการใหม่ เปิดภารกิจหลัก: ทำให้คน 100 คนได้กินเกลือบริสุทธิ์ (0/100)】
【รางวัลภารกิจ: แต้มศรัทธา 1,000 แต้ม ปลดล็อกหมวดสินค้า: ยา】
เจียงหว่านมองคำว่า “ยา” ลมหายใจหนักขึ้น
ยา
ยาหมายถึงยาฆ่าเชื้อ หมายถึงผ้าพันแผล หมายถึงของที่ช่วยชีวิตคนได้ในยุคนี้
“คุณโจว” เธอมัดปากกระสอบแน่น แล้วยิ้มให้เขา “ขอยืมสมุดของคุณหน่อย”
“เอาไปทำอะไร?”
“จดบัญชีไง” เจียงหว่านว่า “ต่อไปพวกคุณขาดอะไรก็จดลงสมุดไว้ ไม่ว่าจะเกลือ ยา ผ้า หรืออาหาร ฉันจะจัดหามาตามรายการ”
“แล้วจะเอาอะไรมาแลก?”
“เอาความปรารถนาดีมาแลก”
“พวกคุณดีกับฉันมากขึ้นเท่าไร ฉันก็เอาของมาให้ได้มากขึ้นเท่านั้น”
โจวเว่ยกั๋วจ้องเธออยู่นาน จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา นับตั้งแต่เจียงหว่านมาถึง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขายิ้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น ราวกับกลายเป็นคนละคน
“ได้” เขายัดสมุดกับดินสอที่เหน็บไว้ในอกเสื้อให้เธอ “บัญชีนี้ฉันจะช่วยเธอจดเอง”
พอกลับถึงหมู่บ้าน ฟ้าก็มืดลงพอดี
โต้วจื่อเฝ้าอยู่ตรงประตู พอเห็นทั้งสองมาแต่ไกลก็ลุกพรวดขึ้น เมื่อเห็นกระสอบบนไหล่โจวเว่ยกั๋ว ดวงตาก็เบิกค้าง
“เกลือเหรอ?” เสียงเขาสั่น “เป็นเกลือจริง ๆ เหรอ?”
“เกลือจริง ๆ” เจียงหว่านวางกระสอบลงกับพื้น แก้ปากกระสอบแล้วหยิบเกลือออกมากำมือหนึ่ง โรยลงไปจนขาวโพลน
โต้วจื่อยื่นมือทั้งสองข้างไปรองรับ พอเกลือตกลงบนฝ่ามือ เขาก็ค่อย ๆ เลียชิมอย่างระมัดระวัง จากนั้นใบหน้าก็ย่นยู่ไปทั้งหน้า ยิ้มแหย ๆ ทั้งที่น้ำตาไหลออกมา
“เค็ม...” เขาพูดเสียงอู้อี้ “มันเค็มจริง ๆ”