เมื่อพ่อบ้านอวี๋เปิดประตูแล้วเห็นสามคนจากตระกูลหลินก็อดชะงักไม่ได้ เขากวาดตามองพวกเขาอย่างรวดเร็วโดยไม่ให้ผิดสังเกต ในใจยิ่งฉงน บ้านเราไม่ได้เรียกคนเก็บของเก่ามาสักหน่อย?
จะสงสัยอย่างไรก็ตาม มารยาทที่ดีงามยังทำให้เขาเผยรอยยิ้มสุภาพถามว่า “ขอถามหน่อย สามท่านมาหาใครหรือครับ?”
สามคนตระกูลหลินแทรกตัวเข้ามาในคฤหาสน์ได้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีก หัวใจถูกความหรูหราของคฤหาสน์นี้ล่อจนลอยสูง หลินเฉียงยื่นปากยื่นคอพูดอย่างไม่อายใครว่า “หาใคร? ฉันมาหานายหญิงของบ้านพวกแกน่ะสิ!”
ในใจเขารู้แจ้งอยู่แก่ใจ ตระกูลรวยนี่เลี้ยงดูลูกสาวเขาได้ ก็คือนายหญิงที่นี่ไม่ใช่รึ? งั้นเขาก็คือพ่อตาของเจ้าของบ้านนี้ คิดได้ดังนั้น หลินเฉียงก็ยืดอกเชิดหน้าขึ้นทันที
นายหญิง?
แววตาของพ่อบ้านอวี๋กระตุกเล็กน้อย ในตาวาวผ่านการประเมินและครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มมาตรฐานบนใบหน้าไม่เปลี่ยน มือทำท่าทางสุภาพว่า “โปรดรอสักครู่” ไม่ปล่อยให้พวกเขาเข้าไปทันที แต่ให้พวกเขารออยู่ตรงนั้น รอให้เขาไปรายงานคุณนายก่อนแล้วค่อยเชิญพวกเขาเข้าไป
พอได้ยินว่าต้องรอให้ไปรายงาน หลินเฉียงก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที เขาที่เป็นพ่อตาจะโดนคนใช้กั้นไว้นอกบ้านตัวเองเป็นเหตุผลอะไร?
เขาจึงผลักพ่อบ้านอวี๋ออกไปอย่างไม่สนใจ “ไม่รอ ไม่รอ ให้พวกเราเข้าไป เดี๋ยวฉันไปหาเธอเดี๋ยวนี้แหละ!”
“คุณครับ เข้าไปไม่ได้นะครับ!”
หนิงวั่นหยุนที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นได้ยินเสียงเอะอะ ปลายคิ้วกดลงเล็กน้อย หยุดพลิกหนังสือ เงยหน้ามองไป