คุณนายหลินเห็นหลินเยวี่ยนในฝูงชนตั้งแต่แรกเห็น น้ำตาคลอเบ้าทันที เธอวิ่งเข้าไปดึงตัวเด็กสาวเข้ามากอดแนบอก "เสี่ยวเยวี่ยน ฉันเป็นแม่นะ ฉันเป็นแม่ของลูกนะ!"
หลินเยวี่ยนตกอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นหอมละมุน ร่างกายแข็งทื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ยังไม่ทันหายตกใจจากเรื่องก่อนหน้าก็ต้องมาพบกับความประหลาดใจครั้งใหม่
จางอิงเห็นภาพนั้นก็หยุดร้องไห้ คิดว่าอีกฝ่ายจะมาแย่งเงินสินสอด เลยรีบอาละวาดต่อ
"นี่ลูกสาวฉัน! เธอจะกอดลูกฉันทำไม นี่มันแย่งลูกชาวบ้าน อายุจะสั้นนะเอ็งจะเชื่อไหม เดี๋ยวฉันตายตรงนี้ให้ดู!"
อารมณ์ของนางพลุ่งพล่านเกินไป เสียงก็ดัง แถมคำพูดก็ไร้เหตุผลดื้อรั้น ทุกคนปวดหัวไปกับเสียงเอะอะ
ทันใดนั้น เสียงใสเย็นไม่รีบไม่ร้อนดังมาจากที่สูง
"งั้นก็ไปตายสิ"
ทุกคนเงยหน้ามอง เด็กสาวบนขั้นบันไดหยกขาวกำลังเดินลงมาช้า ๆ อย่างสบายอารมณ์ แนวคิ้วเรียวโก่งได้รูปดูเป็นธรรมชาติ เสื้อสเวตเตอร์ยาวสีแอปริคอทหิมะที่สวมอยู่ยิ่งขับให้นุ่มนวลละมุนภายใต้แสงไฟระยิบระยับ
ซังยางแย้มยิ้มมุมปาก สีปากแดงก่ำดุจซากุระ แฝงไว้ซึ่งความซุกซน นัยน์ตาสุกใสแต่ไร้แววยินดี จ้องมองอย่างหม่นหมองจนคนต้องผวา
ในห้องรับแขกกำลังชุลมุนวุ่นวาย ร้องไห้กันก็ร้อง ก่อกวนกันก็ก่อ ดูมหรสพกันก็ดู พอซังยางออกมาเห็นภาพโกลาหลนี้ก็รู้เรื่องในพริบตา
ครอบครัวที่ดูจนหน่อยคือครอบครัวดูดเลือดที่รับเลี้ยงหลินเยวี่ยน ส่วนครอบครัวรวยนั่นต้องเป็นพ่อแม่แท้ ๆ ของหลินเยวี่ยนแน่ เมื่อดูจากแนวเนื้อเรื่อง ตระกูลหลินคงรู้เรื่องสลับตัวเด็กแล้ว และกำลังมาแสดงตัว