"โยวชวน แกพูดกับน้องแบบนี้ได้ยังไง?" คุณนายหลินร้องไห้จนตาแดง ถึงจะเศร้าแค่ไหน แต่ได้ยินลูกชายพูดถึงลูกสาวที่ตัวเองเลี้ยงมาก็ยังโกรธ
"ฮว่าฮว่าถึงจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของแม่ แต่แม่ก็เลี้ยงเธอมากับมือ แม่บอกว่าเธอเป็นลูกสาวแม่ เธอก็เป็นลูกสาวแม่!"
ได้ยินคุณนายหลินปกป้องตัวเองขนาดนี้ หลินเชียนฮว่าก็จมูกเริ่มแสบขึ้นมา ถึงปกติแม่จะเข้มงวดกับเธอ แต่ความรักที่ซ่อนอยู่ในกฎระเบียบพวกนั้นไม่เคยน้อยลงเลยสักนิด
ถึงตอนนี้จะรู้ว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ความรักนี้ก็ยังไม่ลดน้อยลงเลยสักครึ่ง
กระบี่ดาโมคลีสที่ห้อยอยู่เหนือหัวถูกดึงกลับไปชั่วคราว เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพ่นลมหายใจที่กลั้นไว้นานเกินไปออกมาอย่างสั่นเทา
หลินโยวชวนส่งเสียงเหอะเย็นชา แล้วเอนตัวกลับไปพิงโซฟาอีกครั้ง "แม่ครับ ไม่ใช่ผมพูดให้ร้ายนะ ความจริงก็คือหลินเชียนฮว่าไม่ใช่น้องสาวผมจริง ๆ เธอแอบอ้างมาเสวยสุขที่ไม่ได้เป็นของเธอ ผมว่าเธอสองสามคำจะเป็นอะไรไป?"
คำพูดของเขาเสียดแทงเกินไป ปักเข้าไปตรงใจกลางความรู้สึกผิดในใจคุณนายหลินอย่างแม่นยำ เรื่องมาถึงตอนนี้ ปฏิกิริยาแรกของเธอคือความรู้สึกผิดต่อลูกสาวที่ไปลำบากอยู่ข้างนอกมานานหลายปี
แต่ในเวลาเดียวกันเธอก็สงสารหลินเชียนฮว่า เธอยังเด็กขนาดนั้น อยู่ ๆ ก็มารู้ว่าไม่ใช่ลูกแท้ ๆ เธอจะกลัวและหวาดระแวงขนาดไหนนะ นั่นคือลูกสาวที่เธอทะนุถนอมเลี้ยงดูมาถึงสิบหกปีเลยนะ!
ตอนนี้เธอได้แต่โล่งใจ ดีนะที่ตระกูลหลินของพวกเขามีกิจการใหญ่โต เลี้ยงเด็กเพิ่มสักคนก็เหลือ ๆ แค่รับหลินเยวี่ยนกลับมา ครอบครัวใหญ่ของพวกเขาก็ใช้ชีวิตดี ๆ ไปด้วยกันก็พอแล้ว